
امروز چند ساعت از ارزشمندترین زمانم را صرف ساختن تصاویری کردم که قرار بود برای داستانهایم باشند.
یک داستان دربارهٔ یک هنرمند نوشتم، اما ابزار اجازهٔ ساخت تصویر نداد.
داستان دیگری نوشتم، این بار پاسخ دیگری شنیدم؛ گفتند متن طولانی است.
از این ابزار به آن ابزار رفتم و هر بار با مانعی تازه روبهرو شدم.
در پایان روز، نه تصویری ساخته شد و نه داستانی منتشر.
اما در میان این همه رفتوآمد، به یک نتیجهٔ مهم رسیدم.
سالهاست که در فضای مجازی، همه دربارهٔ ابزارهای حرفهای، هوش مصنوعی و امکانات شگفتانگیز صحبت میکنند؛ گویی موفقیت فقط در داشتن بهترین ابزار خلاصه شده است.
اگر بهترین تصویر را داشته باشیم، ولی پشت آن حرفی برای گفتن نباشد، مخاطب برای چه چیزی باید دوباره به صفحهٔ ما برگردد؟
مخاطب ممکن است یکبار با دیدن یک تصویر جذاب وارد صفحهٔ ما شود، اما اگر چیزی برای آموختن، اندیشیدن یا لذت بردن پیدا نکند، همانقدر سریع هم آن صفحه را ترک خواهد کرد.
امروز تصمیم گرفتم بیش از گذشته روی چیزی سرمایهگذاری کنم که هیچ محدودیتی نمیتواند آن را از من بگیرد؛ نوشتن.
ممکن است تصویرهایم ساده باشند.
ممکن است امکاناتم از دیگران کمتر باشد.
اما اگر بتوانم متنی بنویسم که در دل مخاطب جایی باز کند، همان متن راه خودش را پیدا خواهد کرد.
تاریخ ادبیات، روزنامهنگاری و حتی فضای مجازی بارها نشان داده است که یک جملهٔ صادقانه، گاهی از هزار تصویر پرزرقوبرق ماندگارتر میشود.
از امروز، به جای آنکه تمام انرژیام را صرف پیدا کردن ابزارهای جدید کنم، بیشتر وقتم را صرف پیدا کردن واژههای بهتر، اندیشههای عمیقتر و داستانهای ماندگارتر خواهم کرد.
و در نهایت، این اعتماد است که یک نویسنده را ماندگار میکند؛ نه ابزارهایی که هر روز میآیند و میروند.
✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان)