امشب دلم گرفته، نه از دنیا،
نه از آدم‌ها...
از این‌که کسی نیست
که فقط بنشینم کنارش
و بگویم:
«خسته‌ام...»
خسته‌ام از این همه راه رفتن
با جیب‌هایی که خالی‌ست
و دلی که هنوز
برای ساختن رویا دارد.
خسته‌ام از دیوارهایی
که هر بار جلویم سبز می‌شوند
و من باز دنبال راهی می‌گردم
که از آن عبور کنم...
اما امشب
دیگر دنبال راه نیستم.
امشب می‌خواهم
گوشه‌ای بنشینم
سرم را روی زانوهایم بگذارم
و برای خودم گریه کنم.
برای تمام روزهایی
که کسی نفهمید
پشت این لبخند ساده
چقدر درد پنهان شده است.
برای تمام حرف‌هایی
که در دلم ماند
چون کسی نبود
که بی‌قضاوت گوش بدهد.
من هنوز هستم...
هنوز نفس می‌کشم...
هنوز تهِ دلم
یک چراغ کوچک روشن است.
اما امشب
نمی‌خواهم قوی باشم.
امشب
فقط می‌خواهم گریه کنم...
شاید فردا
دوباره بلند شدم
و آرام گفتم:
«لیمان...
بلند شو.
راه هنوز تمام نشده.»
✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان) ❤️
