
روزی را به یاد میآورم که حتی روشن کردن کامپیوتر را بلد نبودم.
نه کسی بود که همیشه کنارم باشد و برایم انجام دهد، نه راه کوتاهی وجود داشت.
اما یک چیز داشتم؛ ارادهای که نمیخواست تسلیم ندانستن شود.
با آزمون و خطا، با اشتباه کردن، با جستوجو و تلاش ادامه دادم تا جایی که همان کامپیوتری که روزی برایم یک وسیله ناشناخته بود، تبدیل به ابزاری برای خلق کردن شد.
دوستانم بعدها از روی لطف و محبت، لقب «متخصص» و حتی «مهندس کامپیوتر» را به عنوان یادگار به من دادند؛ نه به خاطر یک مدرک، بلکه به خاطر مسیری که با تلاش طی کرده بودم.
سالها بعد، وقتی وارد دنیای اینترنت شدم، با یک سؤال بزرگ روبهرو شدم:
برایم جالب بود که میدیدم بعضی افراد از اینترنت کسب درآمد میکنند.
اما پشت موفقیت آنها یک راه ساده و آماده وجود نداشت.
من هم شروع کردم به یاد گرفتن.
با هزاران آزمون و خطا فهمیدم که اینترنت فقط یک فضای سرگرمی نیست؛ اگر درست شناخته شود، میتواند یک فرصت باشد.
در این مسیر سراغ ابزارهای مختلف رفتم.
بعضی از آنها کمکم کردند، بعضیها محدودیت داشتند و بعضی مواقع با شکست و ناتوانی برگشتم.
اما هیچوقت شکست واقعی اتفاق نیفتاد؛ چون هر بار چیزی یاد گرفتم.
فهمیدم که ابزارها فقط وسیله هستند؛
این انسان است که باید راه را پیدا کند.
و امروز، بعد از تمام آن تجربهها، اینجا هستم؛
مینویسم، خلق میکنم و تجربههایم را با دیگران به اشتراک میگذارم.
شاید ابزارها همیشه کامل نباشند،
شاید مسیر همیشه هموار نباشد،
اما کسی که پلهای یادگیری، تجربه، خلاقیت و پشتکار را بسازد، میتواند از بسیاری از موانع عبور کند.
✍️ : محمدعلی مقیسه(لیمان)