تا بحال شده با خودتون فکر کنین بازی های دوران کودکی چقدر میتونن واقعی بشن؟
به پازلها نگاه کنین. هر کدومشون کلی تیکه دارن و این تیکه ها باید برن تو دل تیکه های دیگه تا پازل درست بشه.
دل ما آدما شبیه صفحه ی پازله. هر آدمی که وارد زندگیمون میشه با خودش یه پازل میاره. بعضیا پازلشون کوچیکه بعضیا بزرگ. بعضیا یه پازل هزار تیکه میارن و بعضیا یه پازل چند تیکه. اون آدم مهمای زندگی پازلشون از همه بزرگتره، قراره خوش نقش و نگارتر باشه. انقدر چشمگیر که دیگه برات مهم نباشه بقیه قراره چجور پازلی با خودشون میارن. هر چی زمان میگذره این پازل ها هم بیشتر و بیشتر تکمیل میشن. ولی بعضی وقتا آدما فراموشکار میشن. یادشون میره بعضی تیکه ها رو با خودشون بیارن. یادشون میره یه پازل خوشگل و چشم نواز بیارن. بعضی وقتا حواسشون نیست و شروع میکنن به اشتباه چیدن. تیکه گل قاصدک رو نمیارن،لبخند رو برعکس میذارن. وقتی به پازلشون نگاه میکنی نمیتونی از ته دلت لبخند بزنی. صورت بچه ی خوشحال نیست، بعضی گلها هستن و بعضیاشون نیستن، بادکنکها سیاه و سفیدن و قایق رو آب تنهاست.
با رفتن به زندگی آدما بهشون یه پازل هدیه میدیم. هر چقدر اون آدما مهمتر باشن، پازل ما هم بزرگتر میشه. یادمون نره با خودمون یه پازل خوشگل ببریم. پر از گلهای رنگارنگ. هیچ تیکه ای رو فراموش نکنیم و همه چی رو سر جای خودش بذاریم. دل خیلی از آدما به ما بند شده، نکنه یه روزی بعضی از تیکه های دلشون خالی بمونه.
