فردای روز ازدواجم زنم از من یه ماکروفر خواست. شاید الان خیلی عجیب نباشه، اما دهه هفتاد این کلمه خیلی عجیب بود، حتی آمار نشون داده این کلمه عجیبوغرب کشته هم داده!
روم نشد به این زودی روی زنم رو زمین بزنم و بگم هیچی پول ندارم، اواخر دهه هفتاد هم مثل امروز اسنپ نبود که حداقل برم راننده بشم؛ بنابراین حسابی توی دخل و خرجم مونده بودم و با یه حقوق ناچیز کارگری به هیچی نمیرسیدم چه برسه به اینکه ماکروفر بخرم!
یکی نیست بگه آخه زن حسابی ماکروفر، این تازهوارد فرنگی برای از ما بهترونه نه برای من که تا دیروز روی اجاق غذا گرم میکردم، ولی امان امان که نمیدونستم الان که نیمهشب زمستون سال ۱۴۰۲ شصتساله هستم و دراز کشیدم و پامو چسبوندم به بخاری و دارم بازی میلان و رئال رو نگاه میکنم قیمت دلار شده پنجاهویک هزار تومن، نهتنها مُخم که تا مغز استخونم تیر میکشه، خدا به دادمون برسه! اگه دهه هفتاد میتونستم این روزا رو پیشبینی کنم الان میلیاردر شده بودم، اصلا چرا به فکر خودم نرسید برم رمال و فالگیر بشم حداقل الان یه صفحه اینستا داشتم و حسابی پول به جیب میزدم. ای بر گور پدر هرچی تکنولوژی که یه آب خوش از گلومون پایین نرفت، حالا شاید بپرسید چرا؟ ولی مطمئنم حق رو به من میدید!
نگاهم رو منحرف میکنم سمت پنجره و چراغ کوچه که داره ریز ریز برف میباره، فکرم جاهای دیگه میچرخه...
خلاصه عیال پاش رو کرده بود تو یه کفش که من ماکروفر میخوام، چرا، چون اقدس زن حاج اکبر ماکروفر خریده و پزش رو به همه میده، امان از این چشم و هم چشمی، گفتم خوب چی میشه به تو قرض بده یه هفته برای تو، یه هفته برای اقدس خانم، از قدیم گفتن ایرانی جماعت به فکر همسایهست، پس کو این رسم و رسوم!
اما اون اکبر آقای کِنس از این رسم و رسوما نداره و یکی جان خودشه و یکی اون ابوقراضه که نمیدونم اسمش چیچی بود ماکروفر، حالا چه برسه بخواد بده دست زن من!
القصه دلم آشوب بود و توی دلم دعادعا میکردم که این قائله ختم به خیر بشه و مثل خیلی از چیزهای دیگه به دست فراموشی سپرده بشه، اگه گناه نباشه حتی دعا کردم زنم آلزایمر و فراموشی بگیره، اما ماکروفر از منِ بینوا نخواد!
گفتم: زن این چیزا دو روز اول قشنگه بعدش میشه یه وسیله تکراری و دِمُده، اما گوشش بدهکار این حرفا نبود و دو تا پنبه بزرگ چپونده بود توی جفت گوشاش تا به قول خودش به نوای نحس و بدآهنگ من گوش نده، به همین علت حرف توی حرف آوردم شاید فراموش کنه، گفتم: شب جمعهست بار و بندیل ببند بریم دربند خبر مرگمون تابی بخوریم و کبابی به سیخ کشیده و عیشی کنیم و قلیونی به راه و بساط خوشی فراهم تا غم و غصه رو فراموش کنیم
و اون دورهها هم که مثل امروز خبری از آلودگی نبود و ریههامون دود اندود نشده بود، اما زنم ولکن نبود و مثل نگهبان جهنم و مگس بالای سر من وزوز میکرد و صبح و شب صحبت ماکروفر رو پیش میکشید و در وصف این اختراع مهم بشری مثل این گویندههای اخبار شرح و تفصیل میداد:
با خرید این دیگه سریع غذا گرم میشه، حتی گوشت و مرغ رو میپزه، میبینی جعفر بیخودی این همه سال وقتمون رو پای گاز هدر دادیم...
_عزیزم فرمایش شما درست اما...
دوباره با هیجان و آبوتاب گفت: میدونی جعفر میتونیم هر روز سیبزمینی پخته بخوریم به همین راحتی...
نمیدونم چرا از این همه خونسردی من خسته نمیشد و به حرفزدن و تبلیغ این وسیله لعنتی که شب و روز از ما گرفته بود، ادامه میداد.
برای اینکه نظرش رو عوض کنم تصمیم گرفتم ترفندی دیگه بزنم و فریبش بدم، گفتم: چند روز پیش یکی از همکارام گفت این ماکروفر باعث مرگ زنش شده مثل اینکه برق گرفتتش...
زنم بیحوصله گفت: حتما بلد نبوده ازش استفاده کنه، وگرنه این اقدس خانم هرچی فوت و فن داشته رو به من گفته... مثل آب خوردنه...
دوباره با ناراحتی گفت: تو مثل این انسانای اولیه دلت میخواد با زغال و سنگ غذا گرم کنی، اما یه انسان متمدن خودش رو با تکنولوژی سازگار میکنه...
نمیدونستم این حرفای قلمبهسلمبه رو از کجا یاد گرفته بود، تازگیا مجله و کتاب زیاد میخوند.
گفتم: تو داری به من توهین میکنی!
_توهین نیست عزیزم، مثلا همه همکارات خودشون بیمه کردن، اما تو چی، یه پا تو هوا!
حالا دیگه برای اولینبار مشکلات زندگی با یه زن همهچی فهم رو فهمیدم، حسابی حالیش میشد...
خلاصه به هر دری زدم و با قرض و قوله و وام پول این وسیله کوفتی رو جور کردم تا دیگه به من طعنه و کنایه نزنه!
بالاخره با جعبه بزرگ ماکروفر وارد خانه شدم و گفتم: عزیزم با این وسیله دیگه به دوران جدید تمدن وارد شدیم.
اشک توی چشماش حلقه زد و من رو در آغوش گرفت و گفت: عزیزم تو بهترین همسر دنیایی...
این وسیله با زندگی مشترکم کاری کرد که هزارتا جمله عاشقانه و هزارتا کوفت و زهرمار روانشناسی صفحات زرد دیگه اینطوری نمیتونست تا این حد همسرم رو نسبت به من رمانتیک و عاشق کنه!
روزها و ماهها گذشت و اما زنم نه گذاشت من از ماکروفر استفاده کنم و نه خودش. بالاخره یه روز خیلی رک بهش گفتم: چرا ازش استفاده نمیکنی؟ نکنه میخوای چند سال دیگه ببریش موزه یا به عنوان عتیقه بفروشیش!
_چشم استفاده میکنم
بازم مدتی گذشت و اما استفاده نکرد. بالاخره کاسه صبرم لبریز شد و با لحنی عصبانی گفتم: بابا من که اینو برای تماشا نخریدم، باید توش غذا بذاری، اگه اینطوری میخواستی که از پشت ویترین میدیدی! پس چرا انقدر اصرار داشتی بخریم، شما زنها واقعا عجیبید
_آخه میترسم کهنه و خراب بشه
بالاخره گذشت و بعد از مدتی همکاران و زن و بچهها برای مهمانی و شام شب به خونهمون اومدن و زنم تصمیم گرفت از ماکروفر استفاده کنه و سیبزمینی و گوشت رو با اون بپزه، من توی هال پیش مهمونا بودم و با افتخار از وسیله تازهوارد تعریف میکردم که یکدفعه متوجه شدم زنم خیس عرقه و از من میخواد با ایما و اشاره مثل افراد کر و لال که به آشپزخونه برم. پرسیدم: چی شده؟
درجه ماکروفر با سرعت زیاد بالا میرفت و کمکم داشت دودی سفید ازدرزهای دورش بیرون میزد. زنم آشفته و مضطرب گفت: هرچی تقلا میکنم و با دکمهها ور میرم نمیتونم در ماکروفر رو باز کنم و رفته روی درجه بالا...
دستگیره و دکمهها رو زدم و به اینطرف و اونطرف کشیدم، اما بیفایده بود.
زنم گفت: حالا چه خاکی به سرمون بریزیم، از مهمونا بپرسیم؟
گفتم: نه زشته، آبروریزی میشه، میگن عرضه استفاده ازش رو ندارن، شما که از تکنولوژی و مدرنیته حرف میزدی خودت یه فکری کن...
_آخه من چمیدونستم یه مرغ کوفتی انقدر دنگ و فنگ داره
گفتم: آخه اول کاری یه نونی چیزی باهاش داغ میکردی بعد میرفتی سراغ مرغ...
دستهاش رو از شدت اضطراب به هم مالید و گفت: خوبه حالا توام از شرایط من سواستفاده میکنی، انقدر خسیسبازی درنیار یه تیکه مرغ دیگه...
_آخه چرا نمیفهمی، بحث پولش که نیست، من میگم...
یکدفعه آلارم قرمزش روشن شد و در یک لحظه دود غلیظ سیاهی اطرافمون رو فرا گرفت و بعد صدای بووووم...
منفجر شد و در یک چشم بر هم زدن وسط هال پذیرایی افتادیم و درحالیکه تکه ران مرغ زغالی که حالا تبدیل به کربن خالص شده بود روی سرم افتاده و پخش و پلا روی زمین بودیم.
یکی میگفت: جنس چینی همینه، اگه اروپایی بود اینطوری نمیشد، اونجا که باید وایسته با سرعت میره...
یکی دیگه گفت: اگه ساخت وطن بود اینطوری نمیشد، باز بهتر از چینه!
خانم یکی از همکارا که با افسوس لبهاش رو میگزید گفت: حالا کاش بیمه باشن، بنده خداها همه زندگیشون سوخت...
یکی از پسربچهها نزدیکتر اومد و به لباسای جزغالهشده من و همسرم نگاه کرد و گفت: واقعیه یا کیکه؟!
ما میخواستیم با این وسیله به دنیای مدرن بریم حالا به عصر حجر برگشته بودیم و وسایل آشپزخونه تو یه ثانیه دود شد و رفت هوا. یکدفعه میون دود و سیاهی سایه هیکلی درشتاندام رو دیدم که پیراهن بلندی مثل لباسهای دوره قاجار به تن داشت و با لحنی قدیمی و اتو کشیده حرف میزد، جلوتر آمد و گفت: ای جعفر نگونبخت اگر خودت را بیمه ازکی کرده بودی حالا نیاز نداشت بر سرت بزنی و آواره دشت و بیابان شوی با این بیمه که ماکروفر بلاد چین سهل است، کل زندگیات زیر سایه امنیت بود، فقط کافی بود میسپردی به ازکی، اما حال چارهای نداری که بر سرت بزنی و راهی بیابان شوی...
_مدرنیته بخوره توی سر من... ماکروفر بخوره وسط فرق سر من... کاش بیمه ازکی بودم...
یکدفعه از خواب پریدم. سال ۱۴۰۲ و تلویزیون روشن بود. مهلقا بانو با چشمانی که از شدت تعجب گرد شده بود روی من خیره ماند.
_چت شده مرد هذیون میگی... توی خواب هی میگفتی ماکروفر... ماکروفر... بیمه ازکی...
نگاهم رو از زنم گرفتم و به صفحه تلویزیون خیره شدم. همون مردی که از بیمه ازکی میگفت در قالب تلویزیون درحال اخبار گفتن بود و از مزایای ماکروفر تعریف میکرد، هراسان پتو رو کنار زدم و از خونه بیرون رفتم.
مهلقا بانو که از شدت حیرت لبولوچهاش باز مانده بود، فقط او را مینگریست و زیرلب برای حال آشفتۀ همسرش دعای خیر زمزمه میکرد.
#بسپرش_به_ازکی