زمستان بود و بوف کور تازیانه بر زمین میتاخت.
زمستان بودو دست هایمان درهم گره خورده بود.
زمستان بودو نمی دانستیم مرگ پشت سرمان است.
زمستان بودو نمی دانستیم بوسه ی اخرمان بود.
زمستان بود و نمی دانستیم آخرین نگاهمان است.
زمستان بود و خدا در این بوف کور خوابیده بود.
زمستان بودو نمی دانستیم قلب هایمان تحمل سرمای دی را ندارند، میایستند.
زمستان بودو مرگ ما را از هم جدا کرد.
زمستان بود و رویاهایمان را چون زباله ای در سطل آشغالشان انداختند.
زمستان بودو مادران حوض خون بر سر گرفتند.
زمستان بود و فرصت قد کشیدنت را باز جنگ گرفت.
زمستان بود و بعد رفتنتان دلمان گنجشک ترسویی شد و از آشیان افتاد...