یکی بود یکی نبود می‌گن خیلی خیلی سال پیش قبل از اینکه آدم ها یاد بگیرند گریه کنند موجودی بود به نام اشک ساز اون نه انسان بود نه خدا بلکه در مرز بین این دو زندگی می‌کرد. جایی که دردها هنوز اسم نداشتند اشک ساز باور داشت که انسان ها قلب هایی سخت دارند میگفت: تا وقتی درد را نچشند مهربانی را هم نمی فهمند پی شروع کرد به ساختن اشک نه از آب از حسرت، از فقدان، از دوست داشتنِ بی جواب هر اشکی که می‌ساخت در دل یک انسان می‌افتاد و وقتی در دل می نشست راهش را به چشم باز می‌کرد. اولین انسانی که گریه کرد و فهمید تنها نیست
کم کم انسان ها با اشک هایشان همدیگر را شناختند دیدند که هر کس گریه می‌کند هنوز دل دارد، هنوز زنده است.
اما افسانه می گوید اشک ساز اشتباه کرد او آنقدر اشک ساخت که بعضی دل ها شکستند و بعضی آدم ها دیگر نتوانستند متوقف شوند پس روزی اشک ساز ناپدید شد.
می‌گویند آخرین اشکش را برای خودش ساخت، اشکی که هیچ وقت از چشمش نیفتاد.
