صدیقه سالاروند
بانو "صدیقه سالاروند" شاعر و نویسندهی لرستانی است.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─
◇ نمونهی شعر:
(۱)
او ما در خانه جا مانده بود
کسی باید مادگیاش را به گنگ خبر میداد
آقا این چمدان چون
دیوارهای بلند ارث پدریام است
طعم دهانتان را میفهمم
و انگار مادری هستم
برای بچههایی که باید از آن خودم
باشند
آه من پر از گل سرخم
پر از شستن
پر از بوسیده شدن
پر از پختن
مرا چهار دیوار بس است
لبریز از عطرهای تلخ و شیرین
زنانگیام به خواب میرود
باید دلم برای کسی شور بزند
که لبهایی برای بوسیدنم ندارد.
(۲)
[حبابهای هوس]
گره روسری را باز میکنند
تارهای عمودی ویران میشود
بر شانههایی که عطر سیب را از یاد
برده است
نفسهای باکره طرحی از زنانگی
لبهایت را پس میدهد
من و بهشت سیب را گاز زدهایم.
(۳)
[خنده]
جنگهای دریایی در گرفته بود
اسمان به زمین میرسید
من پشت اتوبوسهای جنگی
به خانهای فکر میکنم که سقف ندارد
و تختخواب گر گرفتهام
سردم میکند
و اینکه تمام راه خانه را
پیاده بروم جنگ تمام میشود
باید کسانی به انتظارم باشند
بشکههایی که پر از بچههای سوراخ است
با این همه خنده تو تیری است در تاریکی
با پیرهنی سفید
به انتظار تکههای
سرزمینم باش.
(۴)
خدا که عاشق شد
پدر پشت خوابها کز کرد
من تا شدم که...
حالا تمام نخلستان از سنگ پدر آب میخورد
نه این رسم هفت سنگ نبود
که تو زیر سنگها خانه بسازی
ضریح بکشی
و من هوس را در پاییز همین صندلیها
خش خش کنم
بگذار از خودم بگویم
دیگر کسی به من صدیق جان نمیگوید
فقط دلتنگیهام هر روز پوست میاندازد
راستی موهای مادرم دیگر شرابی نیست.
(۵)
پا در کفش کشورم کرده بودند
ماتادورها
من فرزند ناچیزی بودم
نه میتوانستم دلبر زیبایی باشم
نه جنگجوی قابلی
آه وطن به تو فکر کردهام بارها
چیزی در تو آرام نیست
حتی پلههایی که به کوروش میرسد
به دنیا گفته بودم شبیه سگ هم که باشی
پا از کفشت بیرون نخواهند گذاشت
کسی باید دستی سری پایی تکان بدهد
برای برادران دینیام
چه فرق میکند
دختری عاشقانه مینویسد در
بستر ماتادوری
(۶)
کنار پارکهای گمشده در خیال تهران
انارها...
دخترم زیر چشمهات گود افتاده
بگذار پسرانم پوست بیاندازند
تارهای سرخ و سفیدت را
میان خنده دو گیلاس
میدونی راه من تو از همدیگه جداست
زنها اتفاقهای هاشور خوردهاند
کنار پارکهای گمشده
زنی دستهاش پهلوی مردی را دریده بود
میان خنده دو گیلاس
(۷)
[زن]
باید به خودت بیایی
کنار کسی که دارد پدر میشود
میان یکی از همین پنجشنبهها
برفهای اشترانکوه را سر بکشی
و هر چه رود را بریزی به
خیابانهایی که تو را
مادر نه پدر صدا میزنند
تو یکی از همینها هستی
که
میخرند نان روزانه را
نفت زمستان را
یخ تابستان را
باید به خودت بیایی تو زن هستی
اتفاقی که پنجرهها را بسته
میکند
تا خدا خجالت نکشد
چرا آسمانش همیشه ابر است.
(۸)
[اردیبهشت]
اردیبهشت آغاز شاعرانه من بود
پر بودم از توتفرنگیها
انارها
تمشکها
و دلبرم مدام خشتهای دیوار را گاز میزد
من جودی ابوتم با موهای ژولیده
و لبانی که هیچگاه قرمز نیست
دوستم نمیداری
وقتی لبه جدولها عاشقم میشوند
و خیابانها درازترند
زیر باران دوستم نمیداری
وقتی اتفاق میافتد
بحث جذامهای سرکنده میان من و پسر همسایه
دوستم نمیداری و اجبار نیست.
(۹)
باران خیابان را برده بود
پدر را هم
صورتکهای غریب آمدند
دوستشان نداشتم شبیه برادرنم
خوابم نمیبرد
خوابم نمیبرد
پرده هنوز هم کنار نرفته است
و بازوان مردی که دریا را در
دلم تکان میدهد
پنجره را سخت چسبیده
دوستش ندارم
و این را گیلاسها خوب میفهمند
صورتکهای غریب دارند میآیند
میبینی پدر، خدا هم دستانی مردانه دارد.
(۱۰)
شروع تازهای هستم
برای دیوارهای خانهات
پیچیده در کاشیهای آبی رنگ
رقص میکنم
سر میدهم
آواز کودکانهام را
منم رباب با عشوههایی گل انداخته
و لبانی گزنده چون تمشکی تیغدار
و انگار بوسه عروسکانم
به مذاقت خوش نمیآید
نه برای مستی تو
عطر همین آشپزخانه هم کافیست.
(۱۱)
ماه ماه شدی
اما من در بندم عالیجناب
من آسمان شبم گلادیاتور
با سینههایی ستبر
تو پله کوچکی هستی برای
رسیدن به فرزندانی جنگاور
آه ملنا سپیدمان گندمها
بالا میآیند
تو پله کوچکی هستی نشسته بر درگاه
آه ملنا چقدر از مردان سرزمین من
برای فتح تو گلادیاتور شدند.
گردآوری و نگارش:
#لیلا_طیبی
─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─
سرچشمهها
https://salarvand64.blogfa.com/
و...