الهام عیسیپور

بانو "الهام عیسیپور" شاعر و منتقد ایرانی است.
از وی تاکنون چند کتاب مختلف ادبی منتشر شده است، از جمله:
- به نشانی ابر به روایت ابریشم / نشر پایتخت
- خویشتن همچون دیگری / نشر سمت روشن کلمه
- روانهایی میان دو پرانتز /.نشر سمت روشن کلمه
- واپسین مسلخ / نشر آفتاب سوئد
- صدای سقوط چکاوکها / انتشارات 49books سوئد
و...

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─
◇ نمونهی شعر:
(۱)
قلمهای بر استخوانِ کتفشان مینشیند
همچون لاشهی غان و اَفرا
که میکوبد چون زهدانی مضطرب
در پسِ ننامیدنیِ مرگی
اندوه خوشه میزند میان دندههایشان
فراز دالانِ تدفین شب، دکلِ ماه پوسیده
بر آمده از اعماق عصرِ یخبندان
افعیانی که سلامت میگویند
و در خشمِ زمستان پژواک خون را ضجه میزنند
آن جا که پاییز در شکافِ شکوفه
رو به سقوط است
به یاد میآوری
بر تیرکهای آزادی
بوران تازیانه میزند
بر هیاهوی هزارهی ظلمتِ نیمروز
خشمِ خورشید خموش ایستاده در فراخِ آسمان
ظرافتِ ناباورِ تندری که میتوفد
بر زورقِ لغزان اندوه عاج گون
خفاش را
دهانی
از بوسه میبلعد
بر اژدهای خفتهِ موی زن با منقار آویزان سهرهای
هُرم پرسش را طرحی از دهان میسوزد
آزادی
این آهنگ مهیب تو را عقیم نخواهد کرد؟
دهانها قراول میروند چون مشتها
هر تنی را شکوفه میشکفد از بهارِ خون
به بکارتی کور
بلعیده میشوند در دهانِ مسلسل
بریده از اندامِ اندوه
که خون میپاشد بر استخوان ِشریف جمجمهها
زبان به خونابِ قلب خویش میگریند
غانها آهسته مینالند
تبری که گُل میدهد در دستانِ دهقانی
به ویرانی ِ چشمه ساران جاری خون
بر طرهی آویخته و بغض که صلح من است
باید برای مُردن!.
(۲)
[کجا بیاسایم]
بر جهانی که تا مغز استخوان پوسیده
کجا بیاسایم؟
درگیر و دار مرگ و نوشدن
پیش از صلح، پس از جنگ
بیآن که فریاد عصیان برآریم
از لحظهی سقوط تا خاموشی فریاد
در تمامیت التهاب سپید روزنهها
زیر سایهی سبزینهی جنگل زال
در عطش متراکم عشق و آزادی
فراز ژرفای شادی، آشیان زیستیم
بسان آخرین پناهجو، بر زمین خلسهآلود
بر کرانههای ناپیدا، زیر زنگار اندوه نهفته
از ساقههای نیک نورس به کمترین امتناعی آویختیم
بر زندگی، در بند گسل همچون سیلاب پرخروشان
محکم تر از سنگ و ساروج
وزن شادی را در شریان زندگی متبلور ساختیم
ناگاه، در فاصلهای خاموش بر شاخسار عریان
در غربت سارهای غمگین، زوال عصر خویش را
با پژواکی پر شکنج، از کران تا کران
در انفجار تنهای مفرغی باز نوشیدیم
و بر سراشیبی شفق، با جنون محتوم رقصیدیم
روح مشوشمان را با شعلههای تاریک
شاخساران سرو آکندیم
رعشهای در جانمان دوید، ردی از تباهی
غدههای متعفن انقلاب را بلعیدیم
سقوط و انحطاط بر سکوی مرتعش تمدن
به آتش، به خون را به نظاره نشستیم
در زمانهای چنین غنی!…
از ژرفنای مصیبت، ما تیره روزان
دژ از پی دژ و شهر از پس شهر
لاشهی بیجان آزادی را کاویدیم
بر گلوگاه وطنم، شکوفههای منجمد آزادی
بوتههای نورس امید با هزیمت رذیلانه برچیدیم
طوفان ریگ و آتش، وزن غیاب را دریدیم
در ابتدای ضلع فروپاشی، بر زایش حنجره یک درد دمیدیم
این مدار خفته را بر مردمکهای
نافرسودنی مرگ پیمودیم
تهی از اندیشه، در اندوه کشترازها
در زنبق مردابها
شعور مبتذل!
و رگهی مرموز رذالت را از هم باز شناختیم
خموش و منجمد، داغ ننگ دیدیم
بر پیکرهای در آستانهی تسخیر
تازیانهی دژخیم زهر افشان، روایت مرگ سرودیم.
(۳)
[عصیان قرن]
زندگی، این میوهی نارس
که دهانهای ارغوانی را به هوس واداشته
در گردنِ من چنگ برده
قرنهای برهم انباشتهی عصیان
این زردابِ تلخ، این رنجِ مرگبار
سرریزِ تگرگ
این خیزشِ طوفانِ طنین انداخته
همهی این ژنده پارهها
قلبم را به لرزه نخواهد افکند!
ننگ باد چاهکهایِ فساد، گویچههای خون
زوزهها، فریادهایِ پیچان
در فاصلههای خاموشی و انزوا
نعشهای سر برآورده از گورستان
هیچ نگاهشان کردهای؟!
(۴)
[جنین مرده]
من، از ژرفای هستی برآمدهام
هم آغوش کالبدهای فرتوت!
یک تکه نان میخواهم
منتظرم
زمان میگذرد و تودههای شَک در کمین
و در این انتظارِ محتوم، بر شکمِ انقلاب
دست میسایم
جنینی مرده…!
اکنون، من این جرعه هوا را دارم
آزادی و هوا…!
خیکهای باد کردهی واژهها
عشق در فرودست، شادیِ اَخته شده
مرگ مرا میپاید هر دم!
دهانِ بیبزاقِ مرگ، حنجرهام را به دندان دارد.
(۵)
[به من خواهی اندیشید]
به من خواهی اندیشید
آن زمان که در قلمروِ ارغوانیات
مرگِ شبپرهها را
به نظاره خواهی نشست
همچون سقوطِ تن
در محاصرهی سرب و کینه
چگونه من فرو خواهم ریخت!؟
از نخستین زوالِ تاراج گشتهی زبان
در چنین ظلمت ژرف،
تراویدنم آغاز میشود
این اندوه من است، گلبرگهای رنجه
فراسوی بزاقِ گزندهای در دهانِ منقبضم؛
مرا تا کرانه های مرگ و نیستی
فرو میغلتاند!
رویای محتوم،
هیولای خفته در نشیب دلم
دمل آگین، از من درد بیرون میتراود
فرو ریختن زندگیام را میشنوم
چشم خفتهام بر گلِ سرخ چَلیده!
این عصبهای مسکینِ وارثِ رگهای سوزانم
درد را رج میزنند،
گوشت را لته لته…
روزها در گذرند و من میمانم
چونان صاعقهای لرزان در گذر بادها
در جستجوی اندک خوشبختی
میکاوم،
میکاوم،
میکاوم!
پسماندهای عشقِ افول ناپذیر را!
این منم، ققنوسوار در تلی از خاکسترِ خویش
از درد، سرآرمیده بر خاطره تکثیر مییابم
این منم در تلاطمِ شریان زندگی
در اغتشاشی بیشکل فرو افتادهام
به میانه ی نزاع، طنینِ ستیزیدنم
ما، هم آغوش گسسته میشویم
و تو به من خواهی اندیشید…
آنسان که بر تیرگی عشق دست میسایی
به صراحتِ آذرخشِ اختهی آن!
من بر خوناب قلب خویش میگریم
با عریانی واژههایم،
پذیرای فرسایشم.
فریادرسی نخواهم خواست
برای انسداد تنفس گلوگاهِ جان بخش
آشیان تهی،
با میلی که میراندم بر آستانهی مرگ
دردی سترگ بیوقفه فرو میریزد
در گسترهی افق، سیمای درهم شکستهی مرا
با تقارن هولناک، در واپسین دیدار به یاد میآوری
خاطره افشانده میشود…
تا کجا میروند پنجههای ما؟
چندان که زندگی میتراود بیرون
فرا پیش میـراند شریان سرخ اندیشه را
در ژرفنای تهی آشیانمان، رویای عقیم…
(۶)
[میراث]
میراثِ من جنگلیست تاریک،
همبسترِ نارونهایِ آفت زده
سلطه مییابد جنون
و تندری بیپایان میتوفد
در قعرِ بنبست، با انحنایِ داسی شکل
کدامین آشوبِ لحظه را به واژه درآورم؟
نام ناپذیرها را!
گنگی گدازههای سخت،
پاره پاره بالهای شرم
رویاهایم، بر تن تابستان خفتهاند.
برگها بر فرازِ بیپایگیِ آویزان
ریشههایم، جان کنده از تن
در بطنِ لحظه، از نیستیِ کامل
و من فرسودهتر از نبضِ یک مرده
در سیطرهی بلوطهای کهن سال
بر مرگ، دست میسایم…
گردآوری و نگارش:
#لیلا_طیبی
┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄