کاش بیایی جانم، کاش بیایی آقا
کاش بروبی از دل، هم و غم دنیا را
کاش در این فرقتِ یار، یا که در این شهرِ غبار
بویِ مسیحانفسی زنده کند مولا را
رهبر ما دوش چرا؟ با که؟ کجا رفت؟ چنین
شهدِ شهادت نوشید، مثل علی وزهرا
هم پدر و هم گوهر و پیرِ مرادم رفته
شیر ژیان در میدان، خار به چشمِ اعدا
یاورِ مهدی بودن، گوش به امرش مطلق
یارِ ضعیفانِ جهان، غرقِ علومِ طاها
عدل و عدالت پیشه، مهر و عطوفت در خور
بود ز نسلِ احمد، درِ گرانمایه ی ما
شیعهیِ دین پروردن، رمزِ خدا را دیدن
پیش به سویِ ساحل، راه برد دریا را
ذاتِ خبیثِ دشمن، دیو و دَد و اهریمن
بود چو روزی روشن، خواست ببلعد ما را
کشتیِ بحرِ امت، شیرِ یلانی دارد
ارتش و مردانِ سپاه، باز کند سدها را
هان !بدان ای دشمن، ملتِ ما بیدار است
دست به دستِ مهدی، خوار کند اعدا را
راهِ علی را دیری است، امتِ ما پیموده
نقشه برهم زدنش، خواب بود هم رویا
هر که بنوشد باده، غرق شود در یاوه
نه نتوانند دمی، مرده کنند احیا را
کاسه و پیمانهیِ «یاس» ریخت ز بیمقداری
کاش بیایی مهدی کاش بیایی آقا
شعر از فریده رحمت خواه « یاس»
کاش بیایی مهدی، کاش بیایی آقا