دوباره فصلی دیگر از روزگار ورق خورد روزهای دلتنگی یاس پرپر علی فرا رسید فاطمیه آمد ،
بوی غریبی علی را می شنوم بغض های شکسته شاه مردان به گوش می رسد هق هق طفلان دردانه محمدمی آید وحود ناز پرورده احمد برشانه های لرزان فرشته های معصوم راهی قبرستان بقیع میشود،
آه ای خاک سینه ات را برای در آغوش کشیدن کدام گلبرگ ریش ایام شکافته ای ؟!
که را می خواهی در بر گیری که با بویش به کیمیا بدلت کند؟
زینبت را به که می سپاری ام ابیها!؟
آخر راه درازی در پیش دارد بی بی رنجور ،آخر حسن وحسینت را که آب دهد نیمه شبان !؟
،زینب کوچک است برای درد جانسوز ایام بی تو،فاتح خیبر بی یار ویاور شده ،شانه هایش توان بر دوش کشیدن زهرا را ندارد
بقیع! کاش سینه ات را برای در گرانمایه مصطفی نمی گشودی !؟ کاش کاش کمی صبر می کردی حسنین قد بکشند وقوی شوند !
کاش می ایستادی تا زینب صبر را بیاموزد ،کاش تامل می کردی علی کمی از دوری مولایش به خود آید
زمزمه گنجینه کسا به گوش می رسد:« قال انی اجد فی بدنی ضعفا» کجایی فاطمه جان ! به کجا چنین شتابان ! به کجا چنین پریشان ،می دانم کوه درد را تحمل کردی و خندیدی ،می دانم پهلویت شکست و دم نزدی ،می دانم طقلت شهید شد وصبر کردی و هزاران تازیانه و تهمت کشیدی وایستادی .چه شد شبانه پر کشیدی ،چه شد محبت مادرانه ات را نه از اهل بیتت که از جهانیان گرفتی
، مادرانه بیا وما را تسکین ده از آلام آخرالزمانی
پیشکش از « یاس» به یاس کبود علی
آه نوای رسول می آید گنجینه کسا را زمزمه می کند
