سخت است درک زخمی که تو کشیدی ،درک دردی که بی پایان است در تصورم جایگیر نمی شود یک شبه تنهایت گذارند وشهد شهادت بنوشند،اهل بیتت، محرم اسرارت ،مونس جانت، کوهی چون پدر، تکه ای از وجودت ،دردانه خانه ات
این مقدار درد وقلبت را چطور خراشید که دم نزدی !؟
چه در پشت پرده نهان می گذرد ؟که نمی دانم ،درک نمی کنم , دوباره تاریخ ورق می خورَد به گذشته های زخمی،
که علی در ماه صیام رفت ،علی که آگاهانه رخت بر بست ،آگاهانه وبا دل رنجور از آشنا وبیگانه، انگار سالها پی « فُزت ورب الکعبه» می گشت،آری پیدا کرد و بدان وصل شد در آغوش شهادت خفت ولی نه به تنهایی با بشرایش ،زهرا و داماد وعروسش.
آخر عادلانه نیست این فراق برای مجتبای بعد از علی
کمر می شکند این غم، خم می کند سروقامت علی را
آخر آقا دلم تنگ است، برای حسینیه ای که با دُرّ کلامت منور شود.
با صلابت قدمهایت سکوتش بشکند .وا حسرتا!
دعایمان کن مولا جانم ،که مجتبی با گامهای علی وار درحسینیه را بگشاید روضه مادر،بخواند صدای دلربایش،ماه رویش ،قداست نگاهش، بار دیگر آرامشی از نور علی به ملت رنجورم ،مقدسم،با ریشه ام ، با اصالتم ،به ارمغان بیاورد.
روزها را به امید دیدن رویت سپری می کنم ولیّ مطلق ایران،دور نیست این حسرت.
جانم فدای مظلومیتت،جانم فدای تنهایی ات ،غم هایت ،دردهایت ،غصه هایت،غریبی هایت ،فراق عزیرانت و....
اما این راه باید ادامه یابد با تو ،با دلهای مردم که به خاطر تو می تپد وبه شوق دیدارت خیابان داری می کند حتی اگر هزار ویک شب باشد.
دل نوشته ای از فریده رحمت خواه « یاس»تقدیم به رهبرم سید مجتبی حسینی خامنه ای( مد ظله العالی)
