میزبان عصرعاشورا منم/ داغدار زینب تنها منم
من دراین لحظه روایت می کنم/ از غم زهرا حکایت می کنم
در فراق ماه هاشم بی قرار/ در غم قاسم شده اندوهبار
با سکینه در به دنبال عمو/ یا رقیه نا توان درهجر او
کو حسین تشنه لب در خیمه ها/ کو علمدار رشید نینوا
طفل شش ماهه در آغوش پدر/عمه زینب در نگاهش خون جگر
طفلکان آل طاها منتظر/ در پی آبی چو بید منکسر
آن علمدار دلیر کربلا / عازم آبی در آن دشت بلا
زمزمه در زیر لب چون می کند؟ یاد اصغر دیده را خون می کند
با لب تشنه در اطراف فرات / زیر لب گوید حسین،جانم فدات
کاش آبی بهر اصغر آورد / مژده ای بر جان اکبر آورد
ناگهان تیغ عمودی بر سرش/ دست سقا را جدا کرد از تنش
آسمان عصر گاهی تیره شد / چشم زهرا در نگاهش خیره شد
آن قمر در آسمان بی نور شد/ روشنی از روی عالم دور شد
«یاس» را دیگر نماند آرامشی/ سینه اش پر بود از آتش بسی
سروده فریده رحمت « یاس»