
اول مهر برای من فقط شروع یک فصل رویایی نیست. پاییز برای من فراتر از یک فصل شاعرانه است.
پاییز برای من یعنی نفس کشیدن عمیق بعد از یک تابستان طولانی و داغ. یعنی آن لحظهای که هوا تازه و خنک میشود و انگار دنیا دوباره رنگ واقعی خودش را پیدا میکند.
من عاشق پاییزم. عاشق آن لحظهای که برگها کمکم از سبز به زرد و نارنجی و قرمز تغییر رنگ میدهند و زمین را مثل یک فرش مخملی میپوشانند. عاشق صدای خشخش برگها زیر پای عابران، عاشق بوی خاک خیس بعد از باران اول پاییز، عاشق آن نور طلایی و ملایمی که بعدازظهرها از لای شاخهها رد میشود و همه چیز را لطیف و شاعرانه میکند.
اول مهر برای من مثل یک شروع دوباره است. مثل اینکه دنیا نفسی تازه کشیده باشد. انگار همه چیز آرامتر، عمیقتر و واقعیتر میشود. دیگر از آن شتاب و هیاهوی تابستان خبری نیست. پاییز به تو اجازه میدهد کمی بایستی و نگاه کنی؛ به درختها، به آسمان، به خودت.
گاهی فکر میکنم پاییز مثل یک دوست قدیمی و ساکت است که بدون حرف زدن زیاد، فقط حضورش را حس میکنی و دلت گرم میشود. نه مثل بهار که پر از هیجان و سر و صداست، نه مثل تابستان که داغ و پرانرژی است، و نه مثل زمستان که سرد و سنگین است. پاییز فقط هست؛ آرام، عمیق و پر از احساس.
هر سال که اول مهر میشود، دلم یک جور عجیب شاد و آرام میشود. انگار چیزی در درونم بیدار میشود که فقط در این فصل زنده است. شاید به خاطر همین حس خاص است که در پاییز دلم بیشتر از همیشه میخواهد بنویسم، عکس بگیرم، قدم بزنم و فقط نفس بکشم.
پاییز برای من فقط یک فصل نیست. پاییز برای من یک حس است. یک حالِ خوب و آرام. یک عشق بیسروصدا.