هیچی به اندازهٔ نوشتن آرومم نمیکنه. وقتی فکری رو که تو سرمه روی کاغذ میارم، ذهنم آروم میشه.
از سالها پیش که وبلاگنویسی متداول بود مینوشتم. از احساساتم، اتفاقاتی که تجربه کردم، دیدم، شنیدم. از کتابهایی که خوندم، فیلمهایی که دیدم، از آدمها، رفتارهاشون، حرفاشون و...
این نوع نوشتن باعث میشد احساس آرامش کنم. من بهش میگم «نوشتنِ رهاییبخش».
اما در چند سال گذشته خیلی درگیر نوشتن در حوزهٔ تخصصی خودم شدم و نوشتنِ رهاییبخش به حاشیه رفت.
چند روز پیش داشتم چیزی رو تو گوگل سرچ میکردم که ناگهان رسیدم به وبلاگ خودم! وبلاگی که از دوران نوجوانی اونجا مینوشتم. واقعاً شوکه شدم. انگار اون وبلاگ که زمانی اونقدر دوستش داشتم و مثل خونهٔ دوم من بود، کلاً فراموشم شده بود. نمیدونم چطور شد که من اینقدر غرق زندگی و کار شدم که وبلاگم رو فراموش کردم.
با اشتیاق پستهامو میخوندم. هم ذوقزده بودم و هم متعجب. همون موقع تصمیم گرفتم دوباره برگردم به آغوش «نوشتنِ رهاییبخش» و باهاش کمی از بار خستگیها و استرسهای زندگی روزمره رو کم کنم.
از این بابت خیلی خوشحالم و امیدوارم دیگه نوشتن در اینجا هم به حاشیه نره