
نشسته بودم روی نیمکت پارک و داشتم کتاب میخوندم.
یهو کسی کیسهی بزرگی از بافتنی گذاشت کنارم و روی نیمکت نشست. نگاه کردم؛ یه خانم میانسال بود. بدون اینکه چیزی بگه نشست و من هم به خوندنم ادامه دادم.
متوجه شدم زیرچشمی نگام میکنه، اما من به خوندنم ادامه دادم.
پرسید: «چی داری میخونی؟»
گفتم: «یه رمان.» و جلد کتاب رو بهش نشون دادم.
چند لحظه به سکوت گذشت. بعد گفت: «من دستمال میبافم، میخوای؟»
گفتم: «نه،ممنون.»
چند ثانیه ساکت موند. بعد گفت: «اینا خیلی خوبن. من اینا رو دونهای صد تومن میفروشم، همسایهها ازم میخرن...» و همینطور یهریز حرف میزد.
کلافه شده بودم که چرا نمیذاره کتابم رو بخونم. به اطراف نگاه کردم تا نیمکت خالی پیدا کنم و برم اونجا بشینم، اما همه شون پر بودن.
به خوندنم ادامه دادم.
دوباره شروع کرد:
«همسرم فوت کرده، چند تا بچه دارم که دارم تنهایی بزرگشون میکنم. نمیدونستم چی کار کنم، آخرش به فکر بافتنی افتادم...»
اون هی ادامه میداد و من هی کلافهتر میشدم.
یهو انگار یه پرده از جلوی چشمم کنار رفت.
با خودم فکر کردم: من برای چی این کتاب رو میخونم؟
مگه نه اینکه رمانها داستان زندگی آدمها هستن؟
خب، الان یه داستان زنده از زندگی درست جلوی چشم منه. چرا بهش گوش ندم؟
کتاب رو بستم و رومو برگردوندم سمتش تا به حرفاش گوش بدم.
همین که دید کتاب رو بستم، روی نیمکت جابهجا شد و با اشتیاق بیشتری به حرف زدن ادامه داد.
انگار واقعاً به یه گوش شنوا نیاز داشت.
گوش کردم.
گفت.
خندیدم.
گفت.
ناراحت شدم.
گفت.
و همینطور ادامه داد و ادامه داد و ادامه داد.
یهو متوجه شدم نزدیک یک ساعت گذشته و من نشستم باهاش حرف میزنم، میگم، میخندم، ناراحت میشم...
انگار این همون آدمی نبود که یک ساعت پیش کنارم نشسته بود و چهرهی گرفته ای داشت.
نوع گفتوگوش عوض شده بود؛ لحن حرف زدنش، تُن صداش.
چشمهاش انگار از شادی برق میزد.
بعد از یک ساعت باهاش خداحافظی کردم که برگردم خونه.
حس خیلی خوبی از گوش دادن به حرفاش و حرف زدن باهاش گرفته بودم.
انگار یه رمان تازه و جذاب از زندگی واقعی یه بانوی زحمتکش خونده بودم.
داشتم میرفتم که از پشت سر صدام زد و گفت:
«ممنون که گوش دادی.»