
چند ماهی بود که زندگیم از روال عادی خودش خارج شده بود. اونقدر درگیر کارها و پروژههام شده بودم که چیزهایی که به زندگیم معنا و عمق میدادن، کمکم به حاشیه رفته بودن و داشتن فراموش میشدن: کتاب، فیلم، موسیقی، طبیعت و بودن بین آدمها.
کمکم احساس میکردم چیزی توی زندگیم کم شده؛ انگار با وجود همه کار و تلاشی که میکردم، زندگی بخشی از عمق و طراوت همیشگیش رو از دست داده بود.
اما چند روز پیش دوباره شروع کردم؛ کتاب خوندم، فیلم دیدم، توی پارک قدم زدم و بعد به دل طبیعت زدم. توی شهر گشتم، توی خیابونها و کوچهها قدم زدم، بین مردم بودم، با بعضیهاشون همصحبت شدم و چند تا از دوستها و فامیل رو هم دیدم.
همین تجربههای ساده و بهظاهر معمولی، همین قدم زدنها، همهمه مردم، صدای کوچهها و خیابونها و جریان بیوقفه زندگی، دوباره بهم شور و انرژی داد. انگار چیزی رو که مدتی گم کرده بودم، دوباره پیدا کردم.
اون روزها بهم یادآوری کردن که زندگی برای من بدون کتاب، فیلم، موسیقی و طبیعت و بدون بودن بین آدمها، یه چیزی کم داره؛ خشک و بیروح میشه. فهمیدم اینها صرفاً سرگرمی یا راهی برای پر کردن اوقات فراغت نیستن؛ بلکه بادبانهای کشتی زندگی منن؛ همون چیزهایی که به روزهام معنا، عمق و طراوت میدن و کمک میکنن مسیر زندگی رو با شور و اشتیاق بیشتری طی کنم.
برای همین تصمیم گرفتم نذارم کارها و پروژهها اونقدر بزرگ و پررنگ بشن که دیگه جایی برای خود زندگی باقی نمونه. میخوام سهم این چیزها رو توی روزهام حفظ کنم و براشون وقت بذارم.
چون نمیخوام اونقدر مشغول ساختن زندگی باشم که خودِ زندگی کردن رو فراموش کنم.