یکی از نقاط عطف زندگی من زمانی شکل گرفت که فهمیدم باید گاهی از طرف دیگر ماجرا هم به قضیه نگاه کنم.
این اتفاق برای من وقتی افتاد که دیدم یک جملهی معروف داره دهان به دهان می چرخه و نقل محافل شده؛
«کلمات می تونن مثل گلولهها، آدم بکشن.»
اما همون موقع از خودم پرسیدم:
«قبول... کلمات میتونن زخمی کنن و گاهی حتی یک جمله میتونه سالها توی ذهن آدم بمونه. اما من چرا باید اینقدر تحت تأثیر حرف دیگران باشم که با یک جمله از هم بپاشم؟»
چرا بعضی حرفها اینقدر قدرت پیدا میکنن؟ چرا نظر یک نفر دربارهی من، گاهی از نظر خودم دربارهی خودم مهمتر میشه؟ چرا یک جملهی ساده میتونه ساعتها یا حتی روزها ذهنم رو درگیر کنه؟
همونجا بود که فهمیدم یک بخش مهم ماجرا، خودِ منم.
از اونجا به بعد، «قوی شدن» برای من معنای دیگهای پیدا کرد.
دیگه قرار نبود به جایی برسم که هیچ حرفی ناراحتم نکنه.
فقط میخواستم یاد بگیرم هر حرفی رو باور نکنم، هر قضاوتی رو حقیقت ندونم و ارزش خودم رو به نظر آدمهای دیگه گره نزنم.
شاید ما نمیتونیم جلوی همهی حرفهایی که به سمتمون میاد رو بگیریم.
اما میتونیم کمکم یاد بگیریم هر چیزی که میشنویم، مستقیم وارد قلب و ذهنمون نشه.
شاید قوی شدن دقیقاً همین باشه: اینکه حرف دیگران رو بشنوی، حتی ناراحت بشی، اما اجازه ندی یک جمله، تعریف تو از خودت رو به جای خودت بنویسه.
اما ماجرا به همینجا ختم نشد.
این اتفاق باعث شد بعدها در خیلی از موقعیتهای دیگه هم سعی کنم فقط از یک زاویه به مسائل نگاه نکنم.
مخصوصاً در روابط؛ در اختلافها، سوءتفاهمها و موقعیتهای مختلف، سعی کردم گاهی خودم رو جای طرف مقابل بذارم و ببینم اگر از زاویهی دید اون به ماجرا نگاه کنم، چه چیزهای دیگهای میبینم.
گاهی مسئله همون مسئله بود، اما چیزی که دربارهش میدیدم، عوض میشد.
و این تغییر زاویهی نگاه، خیلی وقتها به من کمک کرد چیزهایی رو ببینم که اگر فقط از دید خودم به ماجرا نگاه میکردم، شاید هیچوقت نمیدیدم.
👈تو زندگی تو، چه اتفاقی باعث شد یه جور دیگه به یک مسئله یا آدمها نگاه کنی؟