نمیدونم چندساله بودم فهمیدم این زندگی، این طرز رفتار ادم های اطرافم مدل من نیست، من اینو نمیخوام. شاید اوایل دبیرستان بودم. بچه ی درسخونی که تو مدرسه ی نمونه دولتی تجربی میخوند. همون سالها از ریاضی و فیزیک و شیمی متنفر بودم. دلم ادبیات میخواست، دلم شور و هیجان و ارتباط برقرار کردن میخواست نه یکساعت پای یه مسئله نشستن. سال کنکور رسید و کنکور تجربی دادم با یه رتبه ی افتضاااااح. سال دوم گفتم میخوام کنکور زبان هم بدم. گفتن اوکی. اون سال هم گلی به سر خودم نزدم. سال سوم فقط کنکور زبان دادم . بالاخره مترجمی زبان دانشگاه دولتی قبول شدم.
ترم دوم دانشگاه رفتم یه موسسه برای تدریس و 3 تا کلاس بهم دادن. یکسال و نیم اونجا تدریس کردم. کرونا رفت و کلاسها حضوری شد رفتم خوابگاه. اونموقع یادم اومد اووه یکی از اساتیدمون اموزشگاه داره، ازشون خواستم اگر معلم لازم دارن بهم یه وقت مصاحبه بدن. رفتم و 5 تا کلاس بهم دادن. صبح ها دانشگاه بودم، عصر تا 9ونیم شب سرکار، ساعت 10 شب میرسیدم خوابگاه و فردا روز از نو روزی از نو.
اول مهر که رفتم خوابگاه تا اخر دی نتونستم برگردم خونه. انقدر فشار روم بود که شبیه مرده ی متحرک شده بودم. 3 ترم پشت سر هم با همین شرایط رفتم موسسه چون مجبور بودم و از سمت خانواده ساپورت مالی نمیشدم.
ترم سوم یه اطلاعیه از یک استارتاپ دیدم که دنبال مترجم میگردن. رفتم مصاحبه و گفتن خبر میدن. چندوقت بعد بهم پیام دادن که خانوم فلانی بیا شرکت دوباره. پاشدم رفتم و بهم پیشنهاد پوزیشن مدیر تولید محتوا رو دادن. با سر قبول کردم و از اموزشگاه اومدم بیرون.
چند روز بود یه چیزی ذهنمو زیادی شلوغ کرده بود، گفتم نمیتونم از پسش بربیام بعد یادم اومد تنهایی چه مسیری رو اومدم، شاید اینم بتونم....