سالهای دور فکرش را نمی کردم

سالهای دور فکرش را نمی کردم

آدم ها بتوانند به راحتی از هم رد شوند.

به روی هم فریاد بکشند.

روزی شیفته ی هم باشند

و ساعتها قربان صدقه ی هم بروند

و روزی دیگر از کنار سایه ی یکدیگر هم گذر نکنند.

اما هرچه با زمان جلوتر می روم

و پوست می اندازم

بهتر باور می کنم که آدمها تا چه حد می توانند چشم روی عشق ببندند.

می توانند پشت نقاب هایشان سالها زندگی کنند

و خون هم را بمکند،

و انتقام خون مکیده شده ی خود را از آدمِ دیگری بگیرند.

هرچه بیشتر "دانستم" بهتر باور کردم

که هیچ علاقه ای دائمی نیست،

هیچ نفرتی ماندنی نیست

آدمها یک روز از تو عبور می کنند.

و تا آن زمان که کنار تو قدم برمی دارند

خیالشان راحت است

که همه چیز "عادت" می شود،

و تو میتوانی از همه چیز و همه کس بُگذری

برای نبودن ها و زخمِ زبان ها درد مکشی.

سر بگردانی و حواست پرتِ دنیا باشد،

تو هم به عادت مبتلا می شوی.

اما وقتی به نقطه ای رسیدی که هیچ اتفاقی تورا برآشفته نساخت

آرام به خودت بگو: انتهای بودنم رسیده است..