اگر شخصیت، روح داستان باشد، کشمکش قلب آن است.
بدون کشمکش، داستان وجود ندارد.
ممکن است نثر زیبا باشد. ممکن است توصیفها درخشان باشند. ممکن است شخصیتها جذاب باشند.
اما اگر تضاد و کشمکش وجود نداشته باشد، خواننده خیلی زود خسته میشود.
کشمکش زمانی شکل میگیرد که:
شخصیت چیزی میخواهد و چیزی مانع رسیدن او به آن میشود.
فرمول ساده:
خواسته + مانع = کشمکش
مثال:
دختری میخواهد ازدواج کند.
این داستان نیست.
اما:
دختری میخواهد ازدواج کند، اما خانوادهاش مخالفاند.
اینجا کشمکش آغاز میشود.
قدیمیترین نوع کشمکش.
مثال:
دو عاشق و یک رقیب
پلیس و جنایتکار
پادشاه و شورشی
نمونه:
رستم در برابر اسفندیار
شخصیت با نیروهای طبیعی درگیر است.
مثال:
طوفان
سیل
کویر
سرما
نمونه مشهور:
پیرمرد و دریا
جامعه مانع خواسته شخصیت میشود.
مثال:
تبعیض
قوانین ناعادلانه
سنتهای سختگیرانه
بسیاری از رمانهای اجتماعی بر این اساس ساخته شدهاند.
عمیقترین نوع کشمکش.
شخصیت میان دو خواسته گرفتار میشود.
مثال:
مردی عاشق زنی است، اما آن زن همسر دوستش است.
یا:
قاضیای که باید میان عدالت و فرزندش یکی را انتخاب کند.
زیرا همه انسانها آن را تجربه میکنند.
ما بارها بین:
عقل و احساس
امنیت و آزادی
عشق و وظیفه
گیر افتادهایم.
هرچه خطر بیشتر باشد، کشمکش قویتر میشود.
مثال ضعیف:
اگر شخصیت شکست بخورد، به مهمانی نمیرسد.
مثال قوی:
اگر شکست بخورد، فرزندش خواهد مرد.
نویسندگان حرفهای مدام خطر را بیشتر میکنند.
مثال:
ابتدا شخصیت پولش را گم میکند.
بعد متوجه میشود مدارکش هم گم شدهاند.
بعد میفهمد باید تا یک ساعت دیگر کشور را ترک کند.
هر مرحله تنش را افزایش میدهد.
گاهی شخصیتها درباره موضوع واقعی دعوا نمیکنند.
مثال:
زن و شوهر درباره شستن ظرفها بحث میکنند.
اما مسئله واقعی ظرفها نیست.
مسئله این است که یکی احساس میکند دوست داشته نمیشود.
نویسندگان بزرگ کشمکش واقعی را زیر سطح پنهان میکنند.
یکی از مهمترین مفاهیم داستاننویسی:
آن چیزی است که گفته نمیشود.
مثال:
زن میگوید:
«باز هم دیر آمدی.»
ظاهر جمله درباره زمان است.
اما زیرمتن میگوید:
«من برایت مهم نیستم.»
این جمله را در نظر بگیر:
«هوا امروز خیلی گرم است.»
حالا پنج موقعیت بنویس که در هر کدام این جمله معنای متفاوتی داشته باشد.
مثلاً:
تهدید
عشق
خشم
شرمندگی
ترس
هر داستان به دشمن نیاز ندارد.
اما به مانع نیاز دارد.
گاهی مانع:
یک فرد است.
یک بیماری است.
یک راز است.
یک خاطره است.
خود شخصیت است.
در داستانهای خوب، ضدشخصیت صرفاً آدم بد نیست.
او معمولاً نماینده یک دیدگاه متفاوت است.
مثال:
در بسیاری از آثار بزرگ، قهرمان و ضدقهرمان هر دو خود را محق میدانند.
همین باعث جذابیت میشود.
برای این شخصیت کشمکش بساز:
«کتابداری ۵۵ ساله متوجه میشود نسخهای خطی و بسیار ارزشمند سالها پیش توسط پدر مرحومش دزدیده شده است.»
پاسخ بده:
او چه میخواهد؟
مانع چیست؟
خطر چیست؟
اگر شکست بخورد چه میشود؟
آنها شخصیت را خیلی زود به خواستهاش میرسانند.
مثال:
صفحه اول: عاشق میشود.
صفحه دوم: ازدواج میکند.
صفحه سوم: پایان.
داستان این نیست.
داستان مسیر رسیدن است.
شخصیت چیزی میخواهد.
اما به دست آوردنش دشوار است.
و در مسیر رسیدن، خودش تغییر میکند.
یک داستان ۷۰۰ کلمهای بنویس که در آن:
شخصیت اصلی چیزی میخواهد.
مانعی جدی وجود دارد.
خطر واقعی وجود دارد.
پایان داستان شخصیت را تغییر داده باشد.
منبع: چت جی پی تی
در جلسه بعد وارد یکی از مهمترین مهارتهای نویسندگی میشویم:
خواهیم آموخت چرا بعضی داستانها از صفحه اول ما را اسیر میکنند و بعضی دیگر هرگز جان نمیگیرند؛ و چگونه از یک ایده ساده، یک داستان کامل بسازیم.