بسیاری از نویسندگان تازهکار تصور میکنند داستان با حوادث زنده میماند؛ اما حقیقت این است که داستانها با شخصیتهایشان در حافظه میمانند.
بیشتر مردم جزئیات بسیاری از رمانها را فراموش میکنند، اما شخصیتها را به یاد میآورند.
ما هنوز هملت، دن کیشوت، ژان والژان و رستم را به خاطر داریم؛ زیرا شخصیتهای زنده و چندبعدی هستند.
یک شخصیت زنده سه ویژگی دارد:
او چیزی میخواهد.
ممکن است:
عشق بخواهد
ثروت بخواهد
انتقام بخواهد
آزادی بخواهد
آرامش بخواهد
شخصیتی که چیزی نمیخواهد، داستانی هم تولید نمیکند.
هر انسان ترسی دارد.
ترسها شخصیت را انسانی میکنند.
مثلاً:
یک سرباز ممکن است از جنگ نترسد، اما از دست دادن فرزندش بترسد.
یک قاضی ممکن است از مجرمان نترسد، اما از رسوا شدن بترسد.
هیچ انسانی کامل نیست.
اتفاقاً شخصیت کامل معمولاً خستهکننده است.
نقصها شخصیت را واقعی میکنند.
فرض کنیم شخصیت ما:
«پزشکی مشهور»
است.
اگر فقط همین باشد، جذاب نیست.
اما اگر بگوییم:
«پزشکی مشهور که از خون میترسد.»
شخصیت ناگهان جالب میشود.
یا:
«قاضی عادلی که پسر خودش متهم به قتل شده است.»
اینجا تعارض شکل میگیرد.
بیشتر انسانها با خودشان در جنگ هستند.
داستان خوب نیز همین را نشان میدهد.
دو نوع کشمکش وجود دارد:
شخصیت با جهان میجنگد.
مثلاً:
با فقر
با دشمن
با بیماری
شخصیت با خودش میجنگد.
مثلاً:
میان عشق و وظیفه
میان ترس و شجاعت
میان حقیقت و منفعت
کشمکش درونی تقریباً همیشه عمیقتر است.
برای هر شخصیت این جدول را پر کن:
ویژگی پاسخ نام ؟ سن ؟ بزرگترین آرزو ؟ بزرگترین ترس ؟ بزرگترین راز ؟ بزرگترین حسرت ؟ نقطه ضعف ؟ نقطه قوت ؟
اگر بتوانی به این سؤالها جواب بدهی، شخصیتت جان میگیرد.
اشتباه رایج:
همه شخصیتها یک جور حرف میزنند.
چرا؟
چون همه در واقع خود نویسندهاند.
مثال:
پیرمرد ۸۰ ساله، دختر ۱۲ ساله، پلیس، راننده تاکسی،
همگی مثل هم صحبت میکنند.
این اشتباه است.
هر شخصیت باید:
واژگان خودش
نگاه خودش
ریتم خودش
را داشته باشد.
اشتباه:
«او مرد مهربانی بود.»
این فقط ادعاست.
بهتر:
«پیرمرد آخرین تکه نانش را نصف کرد و جلوی سگ گرسنه گذاشت.»
اکنون خواننده خودش نتیجه میگیرد که مهربان است.
نشان بده؛ توضیح نده.
به جای:
«او عصبی بود.»
بنویس:
«انگشتانش بیوقفه روی میز ضرب میگرفتند.»
در دنیای واقعی:
هیچکس کاملاً خوب یا کاملاً بد نیست.
به همین دلیل شخصیتهای خاکستری ماندگارترند.
مثال:
مردی که:
دزد است
اما خرج درمان مادرش را میدهد
یا
زنی که:
مهربان است
اما دروغ بزرگی را پنهان میکند
این افراد واقعیتر به نظر میرسند.
این شخصیت را کامل کن:
نام: مریم
سن: ۴۸ سال
شغل: کتابدار
بزرگترین راز: ؟
بزرگترین ترس: ؟
بزرگترین آرزو: ؟
بزرگترین حسرت: ؟
نقطه ضعف: ؟
نقطه قوت: ؟
امروز در یک مکان عمومی بنشین.
یک نفر را انتخاب کن.
فقط به این سؤالها جواب بده:
چگونه راه میرود؟
چگونه مینشیند؟
چگونه نگاه میکند؟
دستهایش چه میکنند؟
هنگام حرف زدن چه عادتهایی دارد؟
این تمرین یکی از مهمترین تمرینهای نویسندگی حرفهای است.
در ۳۰۰ کلمه شخصیتی خلق کن که:
چیزی را پنهان میکند.
از فاش شدن آن میترسد.
وانمود میکند همه چیز عادی است.
اما هرچه داستان جلوتر میرود، ترکهایی در نقاب او ظاهر میشود.
منبع: چت جی پی تی
در جلسه سوم وارد یکی از مهمترین بخشهای داستاننویسی میشویم:
یاد خواهیم گرفت که چرا یک داستان واحد، اگر از چشم یک کودک، یک قاتل یا یک پیرزن روایت شود، سه داستان کاملاً متفاوت خواهد بود. اینجا است که صدای واقعی نویسنده شکل میگیرد.