ویرگول
ورودثبت نام
Leyli Shahryari
Leyli Shahryari
Leyli Shahryari
Leyli Shahryari
خواندن ۶ دقیقه·۱ سال پیش

من، پسری سیزده‌ساله


سیزده‌سالگی را هیچ‌کس به من یاد نداد.
یک روز از خواب بیدار شدم و دیدم چیزی درونم عوض شده است — مثل اینکه ذهنم بزرگ‌تر شده، اما هنوز بلد نیست با خودش چه‌کار کند. دیگر آن پسر خندانی نبودم که با لگو و توپ فوتبال خوشحال می‌شدم. نه اینکه دیگر آن‌ها را دوست نداشته باشم، فقط… دیگر کافی نبودند.

۱. آغاز فصل جدید

وقتی به آینه نگاه می‌کنم، خودم را نمی‌شناسم. صورتم دارد شکل تازه‌ای پیدا می‌کند. صدا‌یم کمی خشن شده. گاهی با خودم فکر می‌کنم: این منم؟ یا کسی دارم می‌شم که نمی‌فهممش؟

درونم پر از سؤال است، اما نمی‌دانم باید از کی بپرسم.
پدر معمولاً مشغول کار است، مادر همیشه نگران است، و دوستانم هم وانمود می‌کنند که هیچ‌چیز تغییر نکرده. ولی من می‌دانم تغییر کرده‌ام. انگار دارم از دنیایی بیرون می‌آیم که دیگر برایم کوچک شده است.


۲. خانه‌ای که دیگر امن نیست

خانه هنوز همان خانه است، اما دیگر مثل قبل آرامم نمی‌کند.
وقتی پدرم با صدای بلند حرف می‌زند، قلبم تند می‌زند. وقتی مادرم از نمره‌هایم سؤال می‌کند، احساس می‌کنم دارد از زندگی‌ام بازجویی می‌کند. می‌دانم قصد بدی ندارد، اما گاهی فقط می‌خواهم کسی چیزی نگوید.

دلم می‌خواهد بفهمند من دیگر بچه نیستم. اما هر وقت چیزی می‌گویم، می‌خندند و می‌گویند: «حالا زوده برای مرد شدن!»
نمی‌دانند که من از درون سال‌هاست دارم بزرگ می‌شوم، هرچند هنوز گاهی شب‌ها دلم می‌خواهد مادرم پتو را روی من بکشد.

گاهی به رفتار پدر نگاه می‌کنم. ساکت است، محکم، و همیشه مطمئن. من اما پر از شکم. نمی‌دانم آیا مرد بودن یعنی همین سکوت‌ها؟ یا چیز دیگری هم هست که هنوز کشف نکرده‌ام؟


۳. در مدرسه

مدرسه جایی است که همه در آن وانمود می‌کنند.
وانمود می‌کنیم که می‌دانیم باید چه باشیم. وانمود می‌کنیم درس‌ها را می‌فهمیم. وانمود می‌کنیم که حرف معلم‌ها را قبول داریم.
اما واقعیت این است که ما هیچ‌چیز را کامل نمی‌فهمیم — نه معادله‌های ریاضی را، نه معادله‌های زندگی را.

در زنگ تفریح، بعضی از بچه‌ها درباره بازی‌ها حرف می‌زنند، بعضی درباره گوشی‌ها، و بعضی درباره دختری که از کنارش رد شده. من گوش می‌دهم، ولی حس می‌کنم جایم آنجا نیست. گاهی فقط به آسمان نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم کاش کسی می‌فهمید درون من چه می‌گذرد.

وقتی معلم می‌گوید: «مرد باشید!»، نمی‌دانم دقیقاً چه منظوری دارد.
اگر مرد بودن یعنی تظاهر به قوی بودن، من نمی‌خواهم مرد باشم. چون من هنوز از خیلی چیزها می‌ترسم.


۴. دوستی و تنهایی

من دوستان زیادی دارم، اما همیشه احساس تنهایی می‌کنم.
در گروهشان می‌خندم، شوخی می‌کنم، ولی وقتی به خانه می‌رسم، حس می‌کنم همه‌اش نمایش بوده. انگار هرکس نقشی دارد تا پذیرفته شود.

گاهی کسی را مسخره می‌کنند و من هم می‌خندم، فقط برای اینکه تنها نمانم. بعد در دل از خودم بدم می‌آید.
گاهی یکی از بچه‌ها را کتک می‌زنند و من نگاه می‌کنم، چون جرئت دخالت ندارم.
نمی‌دانم چرا اینقدر ترس از طرد شدن دارم. شاید چون در این سن، نداشتن دوست یعنی بی‌ارزشی.

اما یک‌بار، در زنگ هنر، کنار پنجره نشسته بودم و نقاشی می‌کشیدم. یکی از بچه‌ها گفت: «تو زیادی ساکتی، زیادی فکر می‌کنی.»
و من لبخند زدم. چون شاید برای اولین بار، کسی بخشی از من را دیده بود.


۵. اولین عشق

نمی‌دانم عشق یعنی چه.
اما یک روز، وقتی در صف مدرسه ایستاده بودم، دختری از کلاس دیگر از کنارم گذشت. فقط نگاه کرد. همین.
اما بعد از آن، ذهنم دیگر آرام نگرفت. اسمش را نمی‌دانستم، ولی در خیال، هزاربار با او حرف زدم.
گاهی به خودم می‌گویم این فقط یک خیال کودکانه است، اما بخشی از دلم می‌گوید نه — این همان چیزی است که آدم‌ها بعدها اسمش را «عشق» می‌گذارند.

از آن روز، شروع کردم بیشتر به خودم رسیدن، موهایم را مرتب‌تر زدن، حتی لبخند تمرین کردن جلوی آینه.
شاید خنده‌دار باشد، اما عشق اولین درسی بود که به من یاد داد دلم می‌خواهد بهتر شوم، نه برای نمره، نه برای پدر و مادر، بلکه برای خودم.


۶. طوفان درون

چیزی در من در حال انفجار است.
گاهی بی‌دلیل عصبانی می‌شوم. گاهی از همه چیز بدم می‌آید. گاهی در خلوت گریه‌ام می‌گیرد و خودم هم نمی‌دانم چرا.
مادرم می‌پرسد: «چیزی شده؟»
می‌گویم: «نه.»
چون خودم هم نمی‌دانم چه شده.

بدنم هم دیگر از من حرف‌شنوی ندارد. قد می‌کشم، صدا تغییر می‌کند، جوش‌ها می‌آیند و می‌روند. احساس می‌کنم در پوست خودم جا نمی‌شوم.
درونم پر از خشم، کنجکاوی و احساسات متناقض است.
می‌خواهم دنیا را بفهمم، اما دنیا خودش انگار گیج‌تر از من است.

گاهی با خودم فکر می‌کنم اگر کسی می‌توانست ذهنم را ببیند، می‌ترسید. چون درونم پر از سؤال‌هایی است که حتی گفتنشان هم سخت است.


۷. جهان مجازی

وقتی به خانه برمی‌گردم، گوشیم را برمی‌دارم و وارد دنیای دیگری می‌شوم.
اینجا همه چیز ساده‌تر است. می‌توانی هر کسی باشی، هر حرفی بزنی، هر تصویری از خودت بسازی.
در بازی‌های آنلاین، من قوی‌ام، بی‌نقص و قهرمان. کسی من را قضاوت نمی‌کند.
اما وقتی گوشی را خاموش می‌کنم، دوباره همان پسر ساکت و پر از تردیدم.

در این دنیای مجازی، همه زیبا و موفق‌اند. گاهی از خودم می‌پرسم: «چرا من نه؟»
اما بعد یادم می‌افتد شاید آن‌ها هم فقط وانمود می‌کنند — مثل ما در مدرسه.

گاهی آرزو می‌کنم کسی بیاید و یادم بدهد چطور بین دنیای واقعی و مجازی تعادل پیدا کنم، بدون اینکه هیچ‌کدام من را قورت دهد.


۸. گفت‌وگو با خودم

شب‌ها، وقتی همه خواب‌اند، من با خودم حرف می‌زنم.
می‌گویم: «آیا من آدم خوبی‌ام؟»
جوابی نمی‌شنوم.
می‌گویم: «چرا دنیا اینقدر سخت است؟»
باز هم سکوت.

اما در دل همان سکوت، چیزی مثل صدا هست — خیلی آرام، اما واقعی. می‌گوید: «داری بزرگ می‌شی. نترس.»
آن صدا گاهی شبیه پدر است، گاهی مادر، گاهی خودِ آینده‌ام.
نمی‌دانم از کجاست، ولی هر بار که پیدایش می‌شود، کمی سبک‌تر می‌شوم.

فکر می‌کنم شاید مرد شدن یعنی همین: یاد بگیری با خودت حرف بزنی، بی‌آنکه از صدای درونت بترسی.


۹. معنای آزادی

همیشه دلم می‌خواهد آزاد باشم.
آزاد از دستورها، از مقایسه‌ها، از نمره‌ها، از ترس‌ها.
اما هر بار که می‌خواهم آزاد شوم، با چیزی به نام «مسئولیت» روبه‌رو می‌شوم.
پدر می‌گوید: «آزادی یعنی اینکه مسئول کارهات باشی.»
ولی من هنوز نمی‌دانم دقیقاً یعنی چه.

آزادی برای من یعنی بتوانم بدون ترس خودم باشم — بتوانم اشتباه کنم، بتوانم بگویم نمی‌دانم، بتوانم گریه کنم و کسی نگوید «مگه مردا گریه می‌کنن؟»

شاید روزی بفهمم آزادی واقعی نه در دوری از قوانین، بلکه در شناخت خودم است. ولی فعلاً فقط می‌دانم هنوز در راه فهمیدنش هستم.


۱۰. آینده

گاهی به آینده فکر می‌کنم و می‌ترسم.
می‌ترسم نتوانم، ندانم، یا گم شوم.
اما در عین حال، آینده برایم مثل یک فیلم ناتمام است — می‌خواهم ادامه‌اش را ببینم، حتی اگر ترسناک باشد.

من رؤیا دارم.
می‌خواهم نویسنده شوم، یا شاید کاشف، یا شاید کسی که دنیا را کمی بهتر می‌کند.
می‌دانم هنوز خامم، اما همین خامی زیباست، چون یعنی هنوز فرصت دارم.

اگر کسی از من بپرسد سیزده‌سالگی یعنی چه، می‌گویم:
یعنی ایستادن روی مرز میان دو جهان؛
کودکی که هنوز نمی‌خواهد برود،
و مردی که هنوز نمی‌داند چگونه بیاید.


۱۱. پایان باز

گاهی خیال می‌کنم دنیای من فقط از من ساخته نشده؛ از آدم‌هایی ساخته شده که دوستم دارند، حتی اگر بلد نباشند درست نشانش دهند.
از دوستی که سکوت من را فهمید.
از دختری که فقط یک‌بار نگاهم کرد.
از پدری که سکوتش پر از حرف بود.
از مادری که نگران بود چون دوست داشت.

من سیزده‌ساله‌ام. هنوز همه‌چیز را نمی‌دانم.
اما حالا می‌دانم که دانستن همیشه مهم نیست؛
گاهی فقط باید زندگی کنی، تجربه کنی، اشتباه کنی، ببخشی، بخندی و ادامه دهی.

دنیای من پر از صداست — صدای رشد، ترس، عشق و امید.
و در میان تمام این صداها، صدای آرامی می‌گوید:
«ادامه بده. داری تبدیل می‌شی به خودت.»


منبع: چت جی پی تی

۳
۲
Leyli Shahryari
Leyli Shahryari
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید