می دونی
مامانم مرده
خیلی از مردن مامانت می ترسی، نه؟
مثل ترسیدن از همون زلزله ای که میگن ممکنه تو تهران بیاد و فاجعه قرن بشه
اونقدر بزرگه این خطر، که ترجیح میدی اصلا بیخیالش بشی.
شاید اگه خطر کوچیکتری بود علاجش می کردی اما اونقدر بزرگه که از تحملت خارجه.
آره همونقد از مردن مامانت می ترسی.
مردن مامان تو مقیاس خانواده، مثل همون زلزله تو مقیاس تهرانه.
متاسفم که اینو میگم
شاید دوست داشتی بشنوی، مرگ حقه، خاک سرده، زندگی ادامه داره، خدا فراموشی رو برای همین وقتا گذاشته، آدمیزاد بنده عادته و....
اما این روزها که فوت مامانم سه ساله میشه، تا الان که تجربه من مثل تجربه یه بازمانده از یه زلزله ویرانگره، زلزله ای مثل زلزله طبس، زلزله اصفهک،...
آه
آه
جانسوزه؛ کلمه جانسوز رو اولین بار کی ساخته، دستش درد نکنه؛ کلمه گویایی است، ترکیبی از آتش و سوختن و جان.
دستهای شعله های جانسوز که خاک دل متصل به دامان هوا پرتاب می کنه، تند، تیز، بی محابا، که آسمان! ای آسمان! مرا از خاکی که محنت بار آورده است به آغوش خودت گرفته، بلند کن. از این خاک بریده ام. سرزمین دلم آتشی است که هر آن، الو می گیرد.
دختر تو می نویسه مامان
می دونم از حساس بودن قلمم، منو میشناسی.
دستت دردنکنه که به افشاندن چنین تخم غمی در کشتزار وجود دخترت راضی شدی
آتش انداختی به گندمزار دلم. گندمزار طلایی حالم و وجودم رو خاکستر و سیاه کردی
آفرین به تو مامان
آفرین
20 آذر 1404