گاهی فکر می کنم من بیشتر از اینکه سوگوار مامان باشم سوگوار اون جنبه ای از خودم هستم که دختر مامان بود و با مرگ مامان، مرد.
با دیدن عکس خودم در ایام حیات مامان به اندازه دیدن عکس مامان، دلگیر میشم.
شاید اگر رابطه من با مامان در سبک زندگی من، کمرنگتر بود و بنابراین مرگ مامان، کمتر موجب مرگ خودم میشد،کمتر اذیت می شدم.
شاید بیشتر سوگوار مرگ بخشهایی از خودم هستم تا مرگ مامان، چون منطقا هم بخواهی فکر کنی، مرگ، یک تجربه شخصی است و زیاد معنا نداره که دیگران، سوگوار تجربه شخصی باشند.
چیز دیگه ای که سوگوارش هستم اینکه فرصت بهبود زندگی مامان رو از دست دادم، انگار که بعد از بلوغم، در هر تجربه منفی ای که مامان از زندگی داشته منم سهیم بودم. شاید این حس در یک فرزند به خاطر این به وجود می یاد که مادر بخشهایی از زندگی شخصی اش رو فدای رشد دادن فرزند می کنه و فرزند در ناخودآگاهش میخاد اونو جبران کنه.
مادر بچه رو از خودش می دونه و این چنان در بچه نهادینه میشه که مادرش رو از خودش می دونه و در تجربه منفی مادر خودش رو سهیم و مسوول می بینه و چون از مادر، جوانتر و سرزنده تر و به روزتر هست و خودش رو کننده تر از مادر می بینه، به همین جهت خودش رو در درجات پایین تر بودن کیفیت زندگی مادر، مقصر می دونه.