باران آرامی میبارید. قطرهها روی شیشه اتاق میلغزیدند و صدایی شبیه نجواهای دوردست میساختند. لیلا روی تخت بیمارستان دراز کشیده بود و به آسمان خاکستری پشت پنجره نگاه میکرد. پزشکان دیگر امیدی نداشتند. بیماری، سالها بود که آهسته و بیصدا از او چیزی میدزدید؛ نخست توانش را، بعد جوانیاش را، و اکنون آخرین نفسهایش را.
اما لیلا نمیترسید.
آن شب، وقتی ساعت از نیمهشب گذشت، احساس کرد کسی وارد اتاق شده است. نه صدای پایی آمد و نه در باز شد. فقط ناگهان حضور کسی را حس کرد.
سرش را چرخاند.
مردی کنار پنجره ایستاده بود.
قدبلند، خوشپوش و آرام. موهای تیرهاش روی پیشانی ریخته بود و چشمانش رنگی میان آبی و خاکستری داشت؛ رنگی که انگار از آسمان و دریا همزمان قرض گرفته شده بود. لبخندی محو بر لب داشت.
لیلا با تعجب پرسید:
«شما کی هستید؟»
مرد نزدیکتر آمد.
«سالهاست مرا میشناسی.»
صدایش گرم بود؛ مثل آتشی در یک شب زمستانی.
لیلا اخم کرد.
«من هرگز شما را ندیدهام.»
مرد لبخند زد.
«اتفاقاً بارها دیدهای. وقتی مادرت رفت، من آنجا بودم. وقتی پدرت چشم بست، دست او را من گرفتم. وقتی دوستانت یکییکی از این دنیا عبور کردند، من همراهشان بودم.»
لیلا ناگهان فهمید.
قلبش تند زد.
«تو... مرگ هستی؟»
مرد سرش را به نشانه تأیید تکان داد.
اما او هیچ شباهتی به هیولایی که مردم از آن حرف میزدند نداشت. نه داسی در دست داشت و نه چهرهای ترسناک. بیشتر شبیه مردی بود که سالها منتظر یک قرار عاشقانه مانده باشد.
لیلا گفت:
«عجیب است... من همیشه از تو میترسیدم.»
مرگ روی صندلی کنار تخت نشست.
«همه میترسند. چون مرا نمیشناسند.»
«و تو واقعاً چه هستی؟»
مرگ لحظهای سکوت کرد.
«من پایان نیستم. فقط راهنمای در هستم. آدمها مرا با تاریکی اشتباه میگیرند، در حالی که من فقط دستشان را میگیرم و از یک اتاق به اتاقی دیگر میبرم.»
باران شدیدتر شد.
لیلا به صورت او نگاه کرد. هرچه بیشتر نگاه میکرد، بیشتر احساس آرامش میکرد.
گفت:
«پس آمدهای مرا ببری؟»
مرگ لبخند زد.
«بله. اما فقط اگر آماده باشی.»
لیلا به زندگیاش فکر کرد؛ به کودکی، عشقهایش، اشتباههایش، خندهها و گریههایش. همه چیز مثل فیلمی از برابر چشمانش گذشت.
سپس آهی کشید.
«فکر میکنم خستهام.»
مرگ دستش را دراز کرد.
دستی گرم و مهربان.
نه دستی از یخ.
نه دستی از وحشت.
لیلا دستش را گرفت.
در همان لحظه احساس کرد وزن سالها رنج از شانههایش برداشته شده است.
پنجره اتاق پر از نور شد.
باران دیگر شنیده نمیشد.
مرگ برخاست و با احترام، مانند نجیبی که بانویی را به رقص دعوت میکند، او را همراه خود برد.
پرستاری که چند دقیقه بعد وارد اتاق شد، دید لبخندی آرام بر چهره لیلا نشسته است.
انگار در آخرین لحظه، بهجای آنکه مرگ را ملاقات کرده باشد، با محبوبی دیرینه قرار گذاشته و سرانجام، پس از سالها انتظار، دست در دست او به سفری ناشناخته رفته است.