
جوری در مورد بابا حرف میزنه، انگار نه انگار پدرش بوده. اون هم بابایی که اونقدر زحمتکش بود. از این همه قدرنشناسیاش متنفرم! چرا باید با چنین آدمهایی همخونه باشم! کی گفته آدم باید حتماً با خانوادهاش زندگی کنه؟! به خاطر مامان این اعجوبهها رو تحمل میکنم.
اون یکی هم که بابای طفلک اینهمه بهش عشق میورزید و بهش لقب ولیعهد داده بود، دو روز از فوت بابا نگذشته، جلوی تلویزیون پلاس شده بود به چیپسخوری! اون هم با چه لذتی! چقدر صدای خرد شدن چیپس زیر دندوناش برام مشمئزکننده بود.
هر چقدر سعی میکنم جوری زندگی کنم که اینا کمتر جلوی چشمم باشن، نمیشه؛ چون خونه کوچیکه. مامان طفلک هم که میخواد شیرازه خانواده رو محکم نگه داره، به بهانههای مختلف ما رو دور هم جمع میکنه که مهمتریناش سفرههای ناهار و شام هستش.
تا سر سفره نشستم، سینا دهن گشادشو باز کرد و گفت: «مثلاً میخوای بگی خیلی ناراحتی! اگه خیلی زن بودی، کمک بابا میکردی کتابشو تموم کنه. اون روحیه حساس و دستبهقلمات، لااقل یه جا به درد میخورد! »
گفتم: «اگه علتشو بگم، تو که نمیفهمی.»
مینا هم بینصیبم نذاشت و گفت: «آره، تو خیلی بفهمی و ما نفهم. »
باز طبق معمول، مامان میونداری کرد و گفت: «بذارید این دو لقمه از گلومون پایین بره.»
یه جایی پیدا کرده بودم که یه مقدار بیشتر بتونم تو لاک خودم باشم؛ گوشه حیاط، پشت شاخههای درخت یاس. تو سالهای اخیر دیگه بابا حوصله نداشت شاخههای اضافه بدنه پایینی یاس رو هرس کنه. یه روز شاخههای چسبیده به دیوارش رو شکوندم و یه فضای کوچیکی بین شاخههای جلویی و دیوار ایجاد شد. خیلی مواقع یه پادری میانداختم اونجا و مینشستم؛ غم بابا رو گریه میکردم و سبکتر میشدم، درس میخوندم، مینوشتم و... هر روز، دستکم چهار ساعتی رو اونجا بودم. اینکه تو اون ساعتها، رفتارهای رو اعصاب خواهر و برادرم رو نمیدیدم و خودمم از دیدرس اونها خارج بودم، بهم آرامش خوبی میداد.
اون روز داشتم تو خونه درختی کوچیکم بیصدا گریه میکردم که صدای مینا بهم نزدیکتر شد. اومده بود تو پنجره داشت با گوشی حرف میزد. احتمالاً آنتن خونه کم شده بود. میگفت: «من هویتمو از بابام میگیرم. به خاطر همین دوست دارم بابام برام یه قهرمان باشه. دوست ندارم اعتراف کنم که بابام مرد بیاعصاب و افسردهای بود. این برام خیلی دردناکه. احساس میکنم هم به بابام توهین کردم، هم به خودم. از طرف دیگه، اگه قبول نکنم که بابام مرد بیاعصابی بود، باید قبول کنم که خودم دختر بیشعوری بودم؛ چون کنترلگریهای فوقافراطی بابا باعث میشد خیلی باهاش کنتاکت داشته باشم. انگار در هر حالت باید یه بخشی از بودن و باورهام، آوار شه و قبول کنم دنیایی که تا این سن با خانوادهام داشتم، خاص و رؤیایی نبوده و چهبسا پر از تروما و اشتباه بوده.»
بعدشم دیگه رفت رو دنده جمعکردن صحبتهاش و خداحافظی کردن. شاید تراپی تلفنی خریده بود. بعد از فاصلهای دورتر، صدای سینا رو شنیدم که بهش گفت: «خوردن چیپس به ریلکس شدن من خیلی کمک میکنه. باید به خودمون کمک کنیم که این دوره رو بگذرونیم. محمد میگه فقط با دویدن تونسته غم باباشو پشت سر بگذره. میگه باید بدوی تا زمان بگذره و زخمهات با گذشت زمان بهتر بشه. هیچ چاره دیگهای نداره.»
نویسنده: لیلی ش
تاریخ نوشتن:۲۰ مهر ۱۴۰۵