خواهش میکنم از این فکر برگردید.
شما بسیار ارزشمند هستید و من نمیخوام یک هموطن خوشقریحه و توانمند، که سرمایهٔ وطنم هست، از وطنم کم بشه؛ هرگز.
درسته که زندگی پر از ابهام و رنجه، اما در عین حال تنها چیزیه که داریم.
فکر نکنید همه خوشحالن که زندگی میکنن، یا احمقن که نفهمیدن زندگی پوچه.
کسی نمیتونه بگه زندگی گوهره یا آشغاله، بلکه زندگی مبهمه. نمیدونیم از کجا آمدیم، به کجا میریم و چرا.
بشر از روز اول همین بوده، اما داره بهصورت دستهجمعی این ابهام رو تاب میآره. به خاطر همین، ادبیات و هنر رو درست کرده و سعی میکنه قویتر بشه، و تکنولوژی درست کرده.
مَثَلِ ابنای بشر، مَثَلِ چند دوست هست که در یک جنگل ترسناک گم شدن و دست هم رو گرفتن و آواز میخونن تا خوف نکنن.
همهٔ ما انسانها، از ابتدای تاریخ تا الان، چون دست هم رو گرفتیم و آواز میخونیم (هنر، معماری، تکنولوژی، علم و...)، تونستیم خوف نکنیم و دلمون به همدیگه گرم باشه. ما فهمیدیم که این گرما چیز خوبیه، هرچند جنگل مخوفه.
پس دست ما رو ول نکن هموطن، و گرمای وجود خودت رو از این بشر ترسیده دریغ نکن.
بله، بعضی آدما خیلی به زندگی وصلن و بدون هیچ دلیلی میتونن سرزنده باشن، ولی بعضی دیگه کمتر وصلن و فقط زندگی رو تاب میآرن. فکر نکن همه باید مثل گروه اول باشن. آدمها یه جور نیستند؛ نه به لحاظ ژنتیکی و نه از نظر شرایط اجتماعی و خانوادگی.
شاید از گروه اول، مثلاً، یه بیزینسمن شنگول دربیاد، ولی شاید بالاترین فلاسفه و دانشمندان از گروه دوم دربیان و وقتی گروه اول، از قضای روزگار، با دردهای بزرگ مواجه میشن و اتصالشون رو به زندگی از دست میدن، بدون گروه دوم راه نجاتی نداشته باشن.
فکر نکن باید خیلی آدم شنگولی باشی تا ارزشمند باشی. این، ارزشِ جامعهٔ مصرفزده است. همین که زندگی رو تاب بیاری، کافیه.
شاید بیشتر انسانها یاد گرفتن زندگی رو تاب بیارن، هرچند از بیرون الکیخوش به نظر برسن.
دوست جوان من، به گروه افرادی که قدرت مواجهه با چهرهٔ بدون آرایش زندگی را داشتند، آن را تاب آوردند، کنار آمدن با آن را بلد شدند و فرصت بهرهمند شدن از جنبههای جالب زندگی را از خودشان دریغ نکردند، خوش آمدی.