مرثیه نیست، شاید هم باشد؛ نمی‌دانم!
همه‌ی ما نیاز داریم به اینکه فردا صبح که بیدار می‌شویم، درب کپسول زمان را باز کنیم و از آن خارج شویم. نفس راحتی بکشیم و خوشحال باشیم از اینکه شاهد بخشی از تاریخ این مملکت نبوده‌ایم که در طی حدود ۶۰روز ۱۵۰۰نفر به اضافه‌ی ۵۰ نفر به اضافه‌ی ۱۴۷نفر و .. از هموطنانمان را از دست دادیم. همه‌ی ما، هر کجای دنیا که باشیم این روزها نیاز داریم یکی بیاید بغل‌مان کند، اطمینان بدهد که خواب دیده‌ایم و همه‌چیز درست خواهد شد! تمام آن لحظاتی که صدای تپش تند قلبمان در گوش‌مان بود، آن ساعت‌هایی که از حجم اشک، نمی‌توانستیم صفحه‌ی گوشی را ببینیم، آن شب‌هایی که استیصال و عجز جای خواب را گرفت.. فقط یک کابوس بود و نه بیشتر! نیاز داریم دسته‌جمعی برویم جایی و تا توان داریم فریاد بزنیم و تخلیه شویم.
گیر کرده‌ایم میان سیاست نامردمان روزگار و مفهوم متغییر وطن که حناق شده‌ست بر گلویمان؛ و ما خِر اطرافیان‌مان را می‌گیریم که از این وانفسا خلاص شویم. گیج، مبهوت و دستپاچه‌ایم. رسیدیم به جایی که دعا می‌کنیم جان عزیزان‌مان با «نقص فنی» دست‌ساخته‌ی بشری گرفته شده باشد، نه با اشتباه سهوی ناشی از خشم و کینه و انتقام دولت‌ها!
اینهمه نوشتم که برسم به اینجا.. ما در قبال رنج همدیگر مسئولیم. همان لحظه که انگشت اتهام به سمت کسی می‌گیریم، همان لحظه که از شدت خشم و بغض فروخورده در آستانه‌ی فروپاشی روانی قرار گرفته‌ایم، باید و باید حواسمان باشد تیری که پرتاب می‌کنیم، نمک بر زخم دل کس دیگری نباشد. پاسخ بخواهیم، فراموش نکنیم، منفعل نباشیم ولی حواسمان باشد. حریم خصوصی افراد با مُردنشان از بین نمی‌رود؛ رنج خانواده‌های کشته‌شدگان با «چرا به تشییع رفتند، پس حق‌شان بود» کم نمی‌شود.
چیزهای زیادی هست که می‌خواهم بنویسم، چیزهای زیادی هست که باید یاد بگیرم. این خاک نفرین شده، چه روزها که به خود دیده و خواهد دید. ما باید حواسمان به همدیگر باشد، که کس دیگری در این دنیا جز خودمان، حواسش به ما نیست!
