فکر کردم جایی باید بنویسم از این روزها. نه توییتر بستر مناسبش بود و نه اینستاگرام. چه جایی بهتر از اینجا که گمانم هنوز برای خودم مینویسم و خودم.
فشار روانی این چند ماه اخیر به قدری زیاد بود که حقیقتا ما را به سختجانی خود این گمان نبود. کرونا و فشار اقتصادی و انزوای خودخواسته و گرانی، تنها چند موضوع درشت قائلهست که به ذهنم میرسد. هزار و یک دغدغهی ریز جدید دیگر وجود دارد که اگر بنویسم، میشود قصه حسین کرد شبستری.
این ماهها و سالهای اخیر بُعد جدیدی از خودم را کشف کردهام. منِ متحمل و صبور، و در عین حال بسیار ضعیف و شکننده. مسئولیتهای مربوط به محل کارم که چون فضای انطباقی با خانه دارد، تبدیل شده است به کلاف پیچیده و سردرگمی که هر لحظه در مغزم قل میخورد. اضافه کنید مسئولیت زندگی مشترک از نوع ازدواج سفیدش، مسئولیت فرزند چهارپای پشمالوی نارنجیام و تن رنجور و مریضی که کاری جز نالیدن برایش نمیکنم را.
تمام سالهای بعد از بیست و چند سالگی تا امروز که به سی و هشت رسیده است را، منتظر اتفاقی بودم که بعد از آن زندگی را آغاز کنم. تمام سالهای دانشجویی و بعد از آن را ناخودآگاه پی چیزکی بودم که بتواند دستم را بگیرد تا به زندگی وصل شوم. شبیه به زندگی دیگران که عموما خانواده دستشان را گرفتهاست. امروز ولی برای اولین بار و به صورت جدی احساس کردم زندگی دیگر دارد تمام میشود و تمام روزهای زندگی من به این گذشتهست که بتوانم سر پا بایستم. گمان میکنم دیگر جانِ ایستادن و ادامهدادن را ندارم. گمان میکنم لازم است که خودم را دفن کنم، بدون هیاهو و جلب توجه. گمان میکنم زندگی دیگر چیزی ندارد که به امثال من عرضه کند.
کلمات حتی ته کشیدهاند..