کاش بود و ...

حالم خوش نیست و به گمانم این مرض را دلتنگی می نامند...
دلتنگم...
دلتنگ کسی که هیچگاه نداشته ام...

کاش بود،کاش بود و من برایش از خویشتن خویش می گفتم.
کاش بود و گوش میداد به حال بدم.
کاش بود و من از غم چشمان پیرمرد دست فروش می گفتم...
کاش می آمد و به دردهایم گوش میداد.
کاش بود و از خواب پریشان دیشبم برایش می گفتم..
کاش بود از کتاب شعری که تازه خریده ام حرف میزدیم.
یا اصلا از سریال جدید بازیگر محبوبم می گفتیم.
کاش بود و من از روزمرگیهایم می گفتم...
کاش بود و من از شال رنگی ام می گفتم و از رنگ قرمز تند آل استار های خواهرم می گفتم
کاش بود و من از امروزم می گفتم...
امروزی که متفاوت بود با روزهای کنکوری من
امروزی که برای حال خوب کنار گذاشته شده بود
راستش را بخواهید من کاملا به خرید درمانی اعتقاد دارم ولی امروز نه! امروز جنس پارچه لباس ها غم انگیز بود و آهنگ شادی که در مغازه پخش میشد غمگین ترین نوا بود به گوش من،من دلتنگ...
کاش بود و برایش از امروز می گفتم،می گفتم که حسادت کرده ام،به وز وز عاشقانه زوج عاشقی که پشتم قدم میزدند حسادت کردم و به رتبه کنکور هم کلاسی ام.به خواهرم حسودی کردم که سهمی از آغوش پدرم دارد و من هیچ وقت نفهمیدم چه شد که این همه،دنیا دنیا،فاصله افتاد بین من و پدرم!
کاش بود و من از کتاب تست های جدیدم می گفتم و اصرار مادرم برای بیشتر درس خواندن..
کاش بود و من از برنامه ی فشرده ی درسی ام می گفتم...
کاش بود و من برایش تعریف می کردم که چه تعداد زیادی از دوستانم پشت کنکور مانده اند..
کاش بود و به ترسهایم گوش میداد...
گوش میداد و من از دوباره کنکور دادن می گفتم
کاش بود و فقط گوش میداد،گوش میداد به وراجی های این دخترک بی سروزبان..

کاش بود و از حال بد امروزم می گفتم،
کاش بود و می نشست کنارم،دست می کشید به موهای بدون فر کوتاهم و می گفت:باباجان،تمام می شود...
غر می زدم و می گفتم:تمام میشود؟یعنی چه؟نمی بینی؟خودم دارم تمام می شوم!
باز نگاهم می کرد و می گفت:غصه نخور باباجان تمام میشود...
آری شاید دلم برای همانی که می گفت باباجان تنگ است،او که نه پدر است و نه پدربزرگ.نه آشناست و نه بیگانه.او فقط بُعدی دیگر از من است که هنگام دلتنگی ها صدایم را می شنود.او همانی است که از بچگی درد دلم را گوش داده.او را دوست دارم.او دختریست که درون من زندگی می کند.