هجده ساله شدم و ناگهان به خودم آمدم،من می خواهم که باشم؟!

به رویاهایم رفتم.شاید شاعر خوبی می شدم،خرده استعداد شعر سرودنم را که در نظر بگیریم شاعر خوبی می شدم.دربارهٔ بازیگری اما نمی دانم،شاید معروف می شدم و سیمرغ و اسکار می گرفتم شاید هم نه.اما بی شک از آن لذت می بردم،لذت زندگی کردن زندگی های متفاوت،لذت فرو رفتن در شخصیت های متفاوت..
اگر بازاری می شدم یک فروشگاه پوشاک انتخاب خوبی بود،یا اصلا بستنی فروشی چطور می شد؟شاید هم کلاس های سفالگریم را ادامه داده و یک فروشگاه سفال می زدم.گیتاریست خوبی هم می شدم شاید.یا لااقل معلم گیتارم که اینطور می گفت.
اگر رهایم می کردند با تنبلی های بی نهایت من احتمالا یک زن تنبل خانه دار می شدم که بعد از یک سال طلاق می گرفت و تا آخر عمر صندلی کنار پنجرهٔ کافه متعلق به او بود و قهوهٔ بدون شکری که با کتاب شعر سرو می شد.
اما می دانی چیست؟من حق انتخاب نداشتم.چون وقتی پدرت پزشک است و مادرت ماما تو از بچگی خانم دکتر می شوی!شاید هم موهبت باشد اما وقتی حتی سوپری محله هم خانوم دکتر صدایت می زند،تو در اعماق قلبت سوزش دردناکی حس می کنی که اگر پزشکی قبول نشدم چه؟و الآن من،منم!منی که پزشکی قبول نشد.من که شاید می خواستم حق انتخاب داشته باشم.