این روزا فکر می کنم به اندازه چند سال بزرگ شدم.از همون روزی که حال پسرعموم بد شد و دکترا از علاجش عاجز موندن.از همون روز ترس به دلم افتاد که اگه من جاش بودم چی؟یعنی انقدری زندگی کردم که اگه روزی برگردن بهم بگن تمومه بگم باشه؟فکر کردم به اینکه من چی کار کردم تا امروز که زندگی محسوب بشه؟بعد یادم اومد که کلاس گیتار رفتم و یهو این حقیقت اومد جلو چشمام که بعد از ۵ ماه کلاس گیتار،به خاطر کنکور و درس از گیتار گذشتم.پس رفتم و کاور گیتارم رو از کمد بیرون کشیدم.به اندازه ۳ سال تنها تو کمد موندن باهام قهر کرده بود.دو تا از سیم هاش پاره بودن.پس سیم هاش رو عوض کردم و دوباره شروع کردم به یاد گرفتن گیتار.از همون نت اول سیم یک.
هنوزم حالم خوب نیست ولی دیدن شمعدونیای پشت پنجره ام لبخند به لبم میاره.بوی چوب گیتار حالم رو خوب می کنه و هر چقدر این حرف کلیشه باشه ولی واقعا با لبخند مامانم غم از دلم پر می کشه.

هنوزم پنج شنبه های قبل قلم چی استرس میاره و کتاب تست های دینی حجم بزرگی از اعصاب خوردی با خودش داره ولی من دینی رو به خاطر فیزیک تحمل می کنم.پنج شنبه های قبل قلم چی رو به خاطر جمعه ی بعدش و امسال رو به خاطر رسیدن به آسایشی که شاید سال بعد منتظرم باشه.
راستی یه تصمیم جدید گرفتم که روزی یه کلمه اسپانیایی یاد بگیرم زیاد نیست ولی قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.این روزا دارم بیشتر درس می خونم چون تو تایم های استراحتم به جای اینکه یه ربع بین زیست و عربی بخوابم پنج دقیقه به شمعدونیام رسیدگی می کنم و بقیه اش رو هم پیش مامان می گذرونم.
هنوزم زندگی سخت و بی رحمه ولی دارم یاد می گیرم که باهاش مدارا کنم.