این اولین نوشته وبلاگ من است. دلیل نوشتنم را دقیقا نمیدانم اما نوشتن برایم همیشه همراه با نوعی کنجکاوی از جنس خودشناسی همراه بوده است . با نوشتن به درونم سفر هایی کرده ام و چیزهای ارزشمندی را به دست آورده ام که در واقعیت محال ممکن بوده است. نوشتن همیشه دریچه پنهان من به دنیای پیرامونم بوده است. اینکه چنین اسمی برای این وبلاگ انتخاب کرده ام هم، مربوط به حس و حال همین زمان از زندگیم است. سردرگمی های درونی ام که فقط "برزخ" نام مناسب آن میتواند باشد. اما همین برزخ مثل تمام برزخ ها و سردرگمی های زندگی، رازهای لیمویی با خود همراه دارد. میوه لیمو مربوط به گذشته و حال و کار من است. با خودم فکر میکنم در پی هر برزخی قطعا بهشت و جهنمی وجود دارد. هر چه این برزخ عمیق تر، صیقل روح هم بیشتر خواهد بود. نوشتن از این سردرگمی قطعا به من کمک میکند تا لیموهای این برزخ را خوبتر ببویم، خوبتر احساسشان کنم و با ترشی و خوشرنگی شان همزمان کنار بیایم. لیمو قرار بود که مثل بقیه خانواده اش باشد اما اون خیلی ترش تر، خیلی محکم تر، حتی با سایز کوچک خودش مقاومت کرد و خودش باقی ماند... این جا هم قصه دختری را میشنوید که با تمام چالش های زندگی اش مبارزه کرده است و خواهد کرد. کسی که به دنبال خودش گشته است و میگردد و دوست دارد کوچه ای از هفت شهر عشق عطار را طی کند و سر آخر از پس این برزخ، لیمویی وارانه خارج شود. لیمویی ها میدانند زندگی قطعا شنیدن بلند ترین ندای درونی شان است.
