
گریزی از خلوت نیست
حتی اگر خوب گوش کنی، همه جا خلوت است و تنهایی
و گریز از خلوت، گریز از خود!
شنیدی قصه ی آن مردی را که از خود گریخت؟
که روزها به دنبال یار دوید و شب ها در جستجوی یار از دست رفته گریست!
روزهایش در خیال نیامدهها بود و شبهایش با از دست رفتهها مشغول!
قلبش پر بود از حسرت و سرزنش وجود،
و پر بود از بدست نامده ها و خالی مانده ها
و خسته از آنچه در دستش بود!
و خلوت در کجا بود؟
برای یافتن خود، همواره دوید
بدنبال آنها که خود سرگشته و حیران بودند
برای دیدن تکه های وجود پاره پاره اش،
بر در دکان عینک فروشان نشست
عینک ها قرض گرفت
ولی آنچه را که می دید،
خودش نبود!
انگار چیزی از خلوت به او میگفت: "نه!"