وقتی به خودت می گویی:
نمی دانم چه شد که عصبی شدم!
ندانستم که چطور عاشقش شدم!
نمی دانم چرا از او خوشم می آید!
نمی دانم چرا از او خوشم نمی آید!
چیزی در قلبت تکان می خورد، می خواهد خوب باشد یا بد
و تو کماکان معتقدی که نمی دانی دلیلش چیست.
نمی توانی احساساتت را در کوله بار هر روزه ات، حمل کنی،
چون سنگین است.
نمی گذارد که دیگر به چشم خودِ درونت، عاقل باشی.
پس از صبح که روزت را به هر شکلی شروع میکنی،
در خانه قلاده اش می کنی،
و شب پس از برگشتن به خانه و به هنگام خوابیدن،
قلاده را باز میکنی.
صدای پاس کردن ناشی از زندانی بودنش، و آشوب حرکات حبس شده ی فیزیکیاش،
تا صبح نمیگذارد که بخوابی.
چون مانند پیرزنی که فرزندانش ترکش کرده باشند و آخر عمری او را در خانه ی سالمندان رها کرده باشند،
تا صبح برایت غر خواهد زد!
اما روزی که مجبور میشوی برای مهمانی به بیرونش ببری (سگ را نه پیرزن را )،
ظلمت خانه و سنگینی قلاده و رنج تنهایی و اندوه غربت را سر بزنگاه از خود بروز میدهد.
آنجا عاشقت میکند و تو می گویی:
اصلا نفهمیدم چه شد!
آنجا قلبت را می شکنند و تو می گویی:
با آنکه میدانم نباید ناراحت میشدم ، اما نمی دانم چرا اینطور شد !
زخم قلاده ها و بسته شدن های هر روز را تا ابد به تو خواهد زد.
پس از آن شب ها به جای پاس کردن، ناله خواهد کرد.
و روز ها با اینکه او را با خود به بیرون میبری،
دیگر میشود حکایتِ "سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند " !
شاید همه اش از آنجایی شروع شد که احساس را تحریممان کردند،
و عشق، گناهی بود نابخشودنی.
وقتی کسی را دوست داشتیم، وقتی بی محابا عشق ورزیدیم، خود را احمق نامیدیم.
و لحظه های دوست داشتنمان را خالی از عقلانیت و تفکر یافتیم.
یا از ترس عاشق شدن قلاده کردیم،
یا از هراس تکرار اشتباه!
چشمانی که با عشق گشوده میشوند، همه کور شدند.
نوع دوستی از میان رفت و بخشش منسوخ شد.
دستانی که از روی محبت گرفته میشدند، مشت هایی شدند برای دفاع شخصی.
دستی که مشت شده باشد، نه می گیرد و نه گرفته می شود.
حال سگ هایمان حتی در روز هم، با ناله ها و زوزه هایش رهامان نمی کند.
ما در دنیایی که طبیعت و ذات آن بر عشق است،
به بهای بدست آوردن خرد کاذب،
عشق را گم کردیم.
یعنی طبیعتمان را !
سه شنبه
یازدهم دی 97