در اینکه چی میخوام بنویسم، سرگردانم و حیران. تغییر برای سبک زندگیم، برای شروع احساساتی که شاید میخوام برای نخستین بار در جهان تجربه کنم، و حذف برخی کارها و آدم ها منو بر آن داشت تا به جای نوشتن در دفتر هام، کمی هم به صورت حرفه ای تر برای صحبت با خودم وقت بذارم. شاید داستان بنویسم، شاید شعر، شاید چیزایی که در مورد خودم میفهمم رو به اشتراک بذارم، شاید چیزایی که الان هیچ نظری ممکنه در موردشون نداشته باشم.
حس بسیار خوبی دارم، چون حس میکنم شبکه ی اجتماعی ای که میتونم بهش احساس تعلق داشته باشم رو پیدا کردم.
خدایا! سپاسگزارم.
