وقتی با چشمانت نگاه می کنی، انتظار داری چیزی رو که میبینی ، با دستت لمس کنی، صدایی که ازش خارج میشه رو بشنوی، اختلاف دمای اون رو با بدنت حس کنی، انعکاس نور رو ازش تشخیص بدی و هزار تا چیز دیگه.
ما نسبت به جهانِ حواسِ ظاهری، انتظاراتی داریم.
یکی از روش هامون برای اطمینان یافتن از عدم ارتکاب به خطا در مورد مشاهداتمون، اون ها رو با دیگران به اشتراک می ذاریم.
حواس ظاهری و ارتباط با جهان اطراف، برای ما دانش بوجود آورد.
هزاران مقاله، پروپوزال، کتاب، رسانه برای این هست که از صحت اون چیزایی که تمام حواس، وجود و چگونگی ( کیفیت ) وجود اون رو تایید می کنند، مطمئن بشیم !
حالا بیا فکر کنیم به اون چیز هایی که تنهای تنها محکوم به تجربه ی اونها هستیم.
حواسی که نمیتونیم در ذات خودمون ، اون ها رو انکار کنیم.
بیا فکر کنیم به کسی که برای اولین بار عاشق شد، به کودکی که با دردِ حداقل فیزیکی، پا به جهان ما گذاشت، به کسی که لحظه ی عجیب مرگ رو تجربه کرد ، به پیامبری که با وحی مواجه شد، به دانشمندی که ایده ی جدیدی برای توضیح معنی جهان بهش الهام شد.
همه ی اینها در یک ویژگی مشترک اند: عدم توانایی در توضیح پدیده برای دیگران.
من نمیدونم همه ی موجودات این لحظه ها رو در زندگی شون توجه می کنند یا نه، اما انسان به ویژه در این لحظه ها که هر کدوم به نوبه ی خودشون نقطه ی عطف محسوب میشن، تنهایی رو حس میکنه.
حسی که بعد از اون شروع به رشد میکنی. اگر کودک در لحظه ی تولد به این آگاهی میرسید، بعد از فریب های متوالی و عجیب دنیا سورپرایز نمیشد.
مَثَلُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْلِيَاءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتًا وَإِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ ﴿۴۱﴾
داستان كسانى كه غير از خدا دوستانى اختيار كرده اند همچون عنكبوت است كه خانه اى براى خويش ساخته و در حقيقت اگر مى دانستند سست ترين خانه ها همان خانه عنكبوت است (۴۱)
براستی که در لحظه هایی که به خاطر انسان و انسانی بودن، عاجز میشیم، احساسی جز ایمان نمیتونه ما رو به جهان برگردونه.
که اون هم امری ست درونی!
انگار چیزای باارزش به تماشا گذاشته نشده اند!
دوشنبه 19 آذر 97
