
مقدمه
دانشگاه ما جای عجیبیه. سیستمی که با سخت گیریهای عجیب و ناکارآمد، موجوداتی رو علیه خودش تربیت میکنه. کسایی که نهایتا متقاعد میشن "درسته که این سیستم غلطه، اما ما که خوبیم! درسته سیستم غلطه ولی این چیزی از ارزش های ما کم نمیکنه". خب تا اینجاش خیلی عالیه. اگه کسی بعد از فارغ التحصیل شدن از کارشناسی امیرکبیر، به این نتیجه رسیده باشه، واقعا سه هیچ از صاحبان دارای مدرک دکترا ولی بیخبر، خیلی جلوتره. این سیستم آدمارو مجبور میکنه بدون اینکه به 5 سال بعدشون فکر کنن، بدون اینکه بدونن قراره به کجا برسن و چه حرکتی تو دنیا بزنن، بدون اینکه بتونن دقیقا بگن چی میخوان و برای اون خواسته حاضرن چیکار کنن، با انداختنشون صرفا در یک دور باطل رقابت، که صرفا به اندازهی یک هفته به تکالیف دارای ددلاین و به اندازهی دو ماه به میان ترم یا پایان ترمشون فکر کنن، و همزمان به این نکته توجه داشته باشن که نمرهی الف کلاس کیه؟ کی میتونه دو رشتهای بشه؟ و نهایتا کی ارشد مستقیم میشه؟ روزهای طلایی عمرشون رو میگیره تا یه برگهی الکترونیکی بده که پدر و مادرشون بتونن با عنوان "فارغ التحصیل از فلان دانشگاه دقوزآباد" جلوی خاله خان باجی هاشون کلاس بذارن.
راستشو بخوای سیستم رقابتی که من در دانشگاه و در دانشکده مون شاهدش بودم، سیستمیه که کوکائین براساس اون عمل میکنه. جفتشون با استفاده از هورمونی به اسم دوپامین، لذت و آرزو رو فعال میکنن، مداری که نمیذاره بفهمی در لحظه دقیقا داری چیکار میکنی. مداری که زندگی تو رو معطوف به یک نقطه میکنه و اون به اصطلاح نقطه ی هدفه. سیستمی که براساس برنده شدن خودش رو تشدید میکنه و فرد رو از محیط واقعی و اتفاقات طبیعی جدا میکنه و سوختش صرفا تصور و خیاله. در این سیستم محیط رقابتی شبیه کبریت برای باروته. نیروی جوانی و هیجان دیده شدن و درخشیدن، از طرفی جلب توجه برای جنس مخالف که موفقیت نقش بسیار مهمی در اون بازی میکنه (صرف نظر از جنسیت). در نتیجه از راه های خوبی که میتونیم این نیرو و انرژی خدادای و بی نظیر رو به نحو احسن قهوهای کنیم، گذاشتن جایزه، ایجاد شرایط دشوار برای دانشجو و ایجاد موقعیت ممتاز برای دانشجوی ممتازه. اینا باهم کافیه که با هدف کمک به خلق خدا وارد امیرکبیر شی، و تهش با تعدادی واحد پاس شده ی بی ربط ازش فارغ التحصیل بشی و ندونی باهاشون باید چه گلی به سرت بگیری!
راستش چند وقت پیش یکی از عزیزان هم دانشگاهیم در یکی از شبک های اجتماعی برام پیغام گذاشته بود. بگذریم از اینکه چه اداهایی داشت و چه پیشنهاداتی به من داد. آخرش، اونجایی من خیلی تعجب کردم و دلم براش سوخت که بهم گفت:
"من تو رو میشناختم، بداخلاق و افتضاح بودی، الان نمیدونم چرا انقد عوض شدی. دوست دختر هم دارم و الکی به تو پیشنهاد دادم(:دی)، صرفا فالوت کردم ببینم ک به کجا رسیدی! چون تو خیلی باپتانسیل بودی."
هنوزم از خوندن همین جمله هایی که خودم نوشتم، تعجب می کنم خداوکیلی!
مجموعهی بی هدفی، بدبختی، سرگردانی، خیانتکاری، فریبکاری و عدم وجود عزت نفس و اعتماد به نفس در همین دو خط خلاصه شده. ایشون نمونه ی خوبی برای معرفی سیستمی بود شرح آن خدمتتون رفت.
کسی که از موقعیت خودش در جهان نامطمئنه، صرفا وقت و انرژیشو میذاره واسه کسی که از نظر خودش آدم بی صلاحیتیه، آدم گنداخلاقیه (با تفسیر خودش) اما صرفا برای اینکه به دوپامین مغزش جواب داده باشه، همه ی این کار هارو میکنه تا از اینکه موقعیت مطلوبی نداره و نمیدونه داره چه بلایی سر خودش و جوونیش میاره، رها بشه یا حداقل به اندازه چند دقیقه فراموشش کنه.
من فکر می کنم کسی که مسیر خودشو پیدا کرده باشه، از این ورطه ی مقایسه ی همیشگی خودشو خلاص میکنه. از اینکه نگران باشه، استرس بگیره، از اینکه به فکر این باشه که دیگران چی فکر می کنن در موردش و هزارتا نشانه ی دیگری که بزرگترین کمپانی های دنیا با دونستن همین قوانین ساده، ثروتمند میشن. احساس میکنم در این باره میشه مدت ها حرف زد، اما کلمات بسیار محدود هستند و زمان محدودتر.
حقیقتا برای این دوستم خیلی ناراحت شدم. چون اونم مثل من یه آدم معمولی بود (البته خودش اینطور فکر نمیکرد:دی) که از عدم قطعیت جهان داشت رنج میبرد. از اینکه احتمالا اذیت شده بود، بعضی جاها شکست خورده بود ولی با قدرت ادامه داده بود اما قدر این ویژگی های درخشان رو نمیدونست و به جای اینکه همه ی این قابلیت ها رو وارد مسیری بکنه که در اون نیاز به مقایسه نداشته باشه، شبیه به ماشینی که میتونه تو یه جاده ی خوب با همه ی قدرت و سرعتش بره، اما خودش رو وارد یه مسیر پر از اصطکاک می کنه و وجود و حضورش رو در جهان تلف میکنه.
درباره ی خودشناسی در یک متن کاملتر خواهم نوشت. این مثال رو امروز نوشتم تا بگم نداشتنش احتمالا میتونه چه شکلی باشه.