ویرگول
ورودثبت نام
لیلا جباری
لیلا جبارینویسنده نیستم، اما نمی‌تونم ننویسم.
لیلا جباری
لیلا جباری
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

انسان چیست؟

به دور و برت نگاه کن.

به پیوند هایی که بین تو و طبیعت قرار داده شده.

به شباهت هایی که به هم نوعان و حتی غیر هم نوعانت داری.

اگر با نگاه محاسبه گر به این تشابهات نگاه کنیم،

با دو رویکرد برای زندگی مواجه خواهیم شد:

اگر نگاهت این تشابه ها رو نبینه و یا به شکل کاملا ارادی، برای تقویت نفسانیت اون هارو انکار کنه،

خودت رو موجودی بی هویت و بی معنی در عرصه ی جهان می بینی که هیچ ربطی به کسی نداره،

هیچ جایگاهی نداره،

هیچ هدفی برای رسیدن نداره،

کم کم این غریبگی، تبدیل میشه به خود بیگانگی.

و هویت رو در انسان از بین میبره.

من نمیدونم چه اتفاقی میافته که انسان به این سطح میرسه ، اما آیه ی قران می فرماید :

وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْسَاهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ﴿۱۹﴾
و چون كسانى مباشيد كه خدا را فراموش كردند و او [نيز] آنان را دچار خودفراموشى كرد آنان همان نافرمانانند (۱۹)

قرآن این مساله رو اتفاقی نمیدونه و نیت یا نیت هایی رو برای اون ذکر میکنه که فعلا این آیه رو مصداقی از کل در نظر میگیریم.

پوچی در سطوح اولیه، از همین جاها شروع میشه.

یعنی زمانی که انسان، خود را از سایر انسان ها و یا بدتر از اون ، از طبیعت جدا می بینه.

رشد فردیت در این سطح نه تنها مفید نیست ، بلکه چون ممکنه نفعی رو به سایرین نرسونه ، مخرب هم هست

رویکرد ثانویه، زمانی هست که انسان مدام دنبال یافتن اشتراکات هست.

این اتفاق وقتی در سطح اجتماعی رخ بده، شخص تصویری از دیگران خواهد شد و صرفا، ثمره ای از اطراف و اطرافیانش.

اگه بخوام جور دیگه ای بگم، انسان خود رو به دست حوادث می سپاره و با اجتماع یکرنگ میشه و گاها منافع شخصی خود رو فراموش یا حتی فدا می کنه.

او به این اعتقاد داره که همواره کسی هست که داره نفعی از جریان موجود میبره که ممکنه باعث رشد و کمال اون شخص بشه.

پس او دیگه یک نفر نیست!

به اندازه ی همه ی انسان ها و همه ی جانداران روی زمین حیات پیدا می کنه.

قوانین طبیعت رو می پذیره و اون ها رو لاینفک میبینه.

این پذیرش [تسلیم] ، بسیار او رو منعطف میکنه.

به طوری که اتفاقاتِ گاها سهمگینی که برای انسان ممکنه رخ بده، نمی تونه اسیبی رو به او وارد کنه.

به نظر میاد این وضعیت [ تسلیم شدن ] ، شروع رشد انسان برای مراتب عالی روحی او هست:

بَلَى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿۱۱۲﴾
آری هر كس كه خود را با تمام وجود به خدا تسليم كند و نيكوكار باشد پس مزد وى پيش پروردگار اوست و بيمى بر آنان نيست و غمگين نخواهند شد (۱۱۲)


شنبه

19 آبان 97

انسانمعناپوچی
۲
۰
لیلا جباری
لیلا جباری
نویسنده نیستم، اما نمی‌تونم ننویسم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید