ویرگول
ورودثبت نام
لیلا جباری
لیلا جبارینویسنده نیستم، اما نمی‌تونم ننویسم.
لیلا جباری
لیلا جباری
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

آیفون یا کلید؟

فصل اول

قسمت 2

مسعود رسید در خونه و آیفون زد. دلش می خواست سمانه در رو براش باز کنه. یک بار، دو بار، سه بار. خبری نشد. با خودش گفت: "شاید سرش گرم آماده کردن صبحانه‌ست" و کلید رو به در انداخت و وارد شد. یکسال بود که باهم ازدواج کرده بودند و مسعود از اینکه سر و سامون گرفته بود، کم و بیش خوشحال بود. سمانه شاگردش بود در دانشگاه. خودش ترم یک کارشناسی ارشد و سمانه ترم یک کارشناسی بود که باهم آشنا شده بودند. دختر ساکت و آرومی که آخر از همه میومد و ته کلاس می‌نشست و دوستی هم نداشت به اون صورت. اغلب اوقات تنها بود. لباس گشاد نسبتا کوتاهی با یه شلوار گشاد و کفشای راحت و مقنعه‌ی مشکلی بلند. رنگ لباساش اغلب تیره بود وبعضی وقتا خاکستری.

مسعود وارد خونه شد و صدا زد:

سمانه! عزیزم! من رسیدم. کجای خونه قایم شدی؟

صدایی به صداش پاسخ نداد. چشم انتظار دیدن سفره‌ی آماده‌ی صبحانه وارد آشپزخونه شد ولی اثری ندید. این اولین بار بود که سمانه انقدر بی‌خبر خونه رو ترک می‌کرد.

مسعود نمی‌دونست چیکار کنه. بدون اینکه بفهمه، شروع کرد به مرور اتفاقاتی که دیشب افتاده بود:

دیشب وقتی گفتم بریم یه سر خونه مامانش اینا، گفت حوصله نداره و رفت دراز کشید. یا غروب وقتی از سرکار اومدم، بهم خسته نباشید نگفت. حتی وقتی سرکار بودم بهم زنگ نزد که حالمو بپرسه. نکنه دلشو زدم؟ یا نکنه از رابطه‌ی جنسی‌مون راضی نیست؟ امشب باهاش حرف بزنم یا نزنم؟ شایدم یه شاخه رز براش بخرم، همه چی یادش میره. آره، این خوبه. امشب برگشتنی براش یه شاخه رز میخرم.

مسعود سعی کرد موضوع رو جدی نگیره. بدون اینکه بخواد چایی دم کنه، چندتا لقمه نون و مربا خورد و سر وقت کمد لباساش رفت. پیراهن‌ها هیچکدوم اتو نداشتند. اون هیچوقت از سمانه نمی‌خواست کارای شخصی مسعود رو تقبل کنه و خودشم نسبت به سر و وضع خودش توجه خاصی نداشت. حسابدار یه شرکت خصوصی بود که تو کار تولید لوازم پلاستیکی بود. حقوقش برای اجاره خونه کفایت می‌کرد و از نظر خودش می‌تونست انتظارات تازه عروسشو برآورده کنه. هنوز نتونسته بودن ماشین بخرن و این یکی از دغدغه های مسعود شده بود. محل کارش، جای آدمایی بود بسیار مرفه که مسعود انگشت کوچیکه‌ی اونا هم نمی‌شد. به خاطر سابقه کاری کم، با حقوق پایین استخدام شده بود و هر ماه با چک کردن فیش حقوقی مابقی کارمندای شرکت، بهشون غبطه می‌خورد.

موهاشو شونه کرد، لباساشو پوشید و تو آینه به خودش گفت:

چه خوشتیپ جذابی! حیف این استایل نیست سوار مترو شه؟ تا شش ماه دیگه یه خفنشو میخرم.

از در خونه خارج شد در حالیکه موبایلشو جا گذاشته بود.

۱
۰
لیلا جباری
لیلا جباری
نویسنده نیستم، اما نمی‌تونم ننویسم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید