از صبح که از خونه میای بیرون، یا به محض اینکه انتخاب میکنی تا با دنیای بیرون از خودت ارتباط برقرار کنی، باید بپذیری که قراره با مجموعهای از آسیب ها روبهرو بشی.
و از همون اول، باید با خودت پیمان ببندی که قراره پاسخ این آسیب هارو چگونه بدی. میتونی قول بدی که مثل خودشون باشی، یا اینکه در هر صورت، جوابت بر اساس ذات خودت و شامل درک طرف مقابل باشه.
گاهی با آدمایی مواجه میشی که انگار از آسیب ها اشباع شدند ... پر از حس ترس و وحشت، عدم اعتماد به نفس، تحقیر شده و توهین شنیده، صدمه دیده از عزیزترین هاش، کسی که هرگز مورد احترام قرار نگرفته و ذاتش شناخته نشده و روحش جراحت های عمیق داره.
راهکار اون برای این زخم های کاری، در تمام زندگیش، بی تفاوتی نسبت به زخم های قبلی و ایجاد زمینه ای برای زخم های جدید بوده.
او بقدری بی تفاوتی پیشه کرده تا جهانش رو برای خودش تبدیل به تکه سنگی کرده که دیگه نمیتونه باهاش ارتباط برقرار کنه.
اون آسیب های کاری، هرگز رشدش ندادند و او رو در سطح پایینی از شعور انسانی نگه داشتند ... گرچه میتونه خوب بخونه و بنویسه، اما هرگز جرات عمل کردن بر اون اساس رو نداره.
میتونی همچین حجم از آسیب رو تجسم کنی؟
اوکی.
حالا فکر کن این شخص رو هر روز ببینی و هر روز این آسیب هارو همراهش ببینی.
تو میدونی تمام نقاط ضعف اون رو ... میدونی که اگه بهش بی احترامی کنی، زخم بزنی، توهین کنی، اعتماد به نفسش رو خدشه دار کنی، تو رو دوست خواهد داشت و به تو وفادار خواهد بود.
آسیب ها به قدری وجودش رو تکه تکه کرده که حتی با وجود آگاهی نسبت به اونها، نتونسته باهاشون کنار بیاد! درونش منجمد شده، خالی از هرگونه احساس مثبت و عشق، خالی از اعتماد و احترام و سرشار از بدبینی مفرط!
زبان او ساده ست! حس مجهول بین خیانت و وفا بین دروغ و صداقت، بین احترام و تحقیر، بین علاقه و بیتفاوتی، همون چیزیه که تمام زندگیش رو باهاش سپری کرده.
میدونی که اگه از اون جنس باشی، تو رو گرامی خواهد داشت!
حقیقتا که نوشتنش هم باعث خنده ام میشه!
بیا اتتخاب کنیم:
۱- عذابش میکنی تا مثل یک موجود مهربون تا آخرش رامت باشه.
۲- بهش احترام میذاری و آگاهیِ داشتنِ. ذات ارزشمند رو بهش میدی.
در حالیکه میدونی پتانسیل پذیرفتنش رو نداره!
پیشرفتش ، اعتماد به نفس و عزت نفسش رو به هر چیز دیگه ای ترجیح میدی و تمام تلاشت رو میکنی تا خودش رو دوست داشته باشه.
گرچه همیشه تظاهر میکنه که خودش رو پیدا کرده و هیچ تشویشی نداره، تو پشت خنده های مصنوعی و اصولِ موضوعهی بچگانهاش، حجم عظیم تزلزل و عدم اطمینان به همه چیز رو میفهمی و به روش نمیاری!
اون هیچ وقت نمیفهمه و سرکوفت ویزای نداشته و نداده ی احمقانهی کشور خراب آباد شده اش رو به سر تو میزنه!
تو لبخند عمیقی میزنی و براش تایپ میکنی : من بیتجربه بودم ... آره!
سه شنبه
25 دی 97