روزها میگذرند و من در گوشه ای نشستم و به رفتنشان نگاه میکنم و آه میکشم... نشستم و با هربار تیک تیک ساعت لحظات را میشمارم و به این فکر میکنم این روزها را چطور تصور میکردم؟ قرار بود دختر شاد و پر از امید به زندگی شوم اما چه شد که اکنون در این وضعیت به سر میبرم ؟ چه شد که اکنون بارها این نوشته را پاک میکنم و گاهی از انتشار آن منصرف میشوم؟ تصور من این نبود از آینده ام ...
دوست دارم از آدمها دوری کنم زمانی هم که ازشان دوری میکنم آرامترم ولی خلا تنهایی را چه کنم؟ کاش میشد آدمهای مطمئن دوروبرمان بود کسی که دنبال ضعفی در زندگی مان نباشد که بخواهد آن را تو سرمان بزند و آنچه به دست آوردیم را هیچ جلوه دهد...
کاش علم آنقدر پیشرفت کرده بود که میشد مغزمان را شستشو دهیم تا فکر های بیهوده از سرمان پاک شود
به راستی دنیای بیخیالی چگونه است؟چگونه میتوانیم همه چیز را بگذاریم و به آنجا سفر کنیم؟
