
اردیبهشت شیراز را دوست دارم
در کنار گل های وحشی که تمام زمین های خالی
را پر کرده لذت زندگی کردن را در من دوچندان می کند
در کنار شان راه می روم و عمیق تنفس میکنم
حوس چیدن چند تا از خوش بو هایشان به دلم می ماند
تا کمی از آنها سیراب شوم.
صدای باد پیچیده میان شان
و درمان روح ضعیفم را به گل های وحشی و قدم زدن در کنار آنها می سپارم.
دنیا را از نگاهی غریب می نگرم.
به زمستان بر می گردم می دانم که چقدر همه چیز مرده بود
ولی حالا در اردیبهشت زنده شدنشان را میبینم
تماشا کردن آنها فقط روزنه ایی از امید در دلم
می شکفد.