
صدای موزیک با ریتم ملایم تمام فکر و ذهنم رو برد به گذشته ای که نمیدونم تاوان چه گناهی بود...
حرف های همدم روزای سختم نه تنها باعث تسکین دردام نشد بلکه باعث شد بیشتر بیشتر بفهمم که چقدر بدبختم که باید خوشحال باشم اون روزا رو نداشتم...
نمیدونم حماقت های من بود یا پدر و مادرم که کارم به اینجا کشیده شد!
گاهی وقتا با صدای بلند توی ذهنم میگم
"آهای زندگی یه روز خوب میاد؟"