
خب خب خب خوش آمدید به بخش دوم از گذری از 1984. اگر بخش اول رو ندید میتونید از اینجا ببینید.
بدون حرف اضافه بریم برای راند دوم.
بخش دوم:
راند اول که یادتونه راند باحالی بود جورج سعی کرد با یه سری تلنگرها و مشت های ریز فضای اون زمان را برامون بگه؛ ولی این راند یه مقدار انگار جورج داره بهمون حال میده. داره داستان رو "رمانتیک" پیش میبره. بنظر میرسه برخلاف اون چیزی که انتظارش رو داشتیم حال وینستون داره بهتر میشه، انگار یه معنای بامزهای داره به زندگیش میاد یه چیزی که شب ها کنار صحفه سخنگو بیدار، نگه میداردش.
اما شاید این کورسوی امیدی که تو دل وینسون روشن شده یک چراغقوه است دست نفری دیگر- کسی چه میدونه؟!
اگه قبلا داستان های پریها شنیده باشید حس میکنید: «آخی! اینم داره به خوبی و خوشی پیشمیره، چه قدر من عاشق پایان خوبم اما....[نمیخوام اسپویل کنم در همین حد که زهی خیال باطل!!!]»
تازه همه چی به عشق و عاشقی ختم نیمشه (انگار داره گل میباره) از یه طرف هم "ابریان" رو داریم وایییی!! چه شود!. بنظر میرسه راند بعدی یه راند عالیی رو در انتظار داشته باشیم
نهایتاً یه نظر کامل شخصی بدم و بریم.
این بخش یه جورای خیلی به دل میشینه انگار همهی ما هم تو این زمونه که باید همیشه بدویم دنبال پول؛ جایی که کسی به کسی دیگه اعتماد نداره، زیباست که یه نفر دنبال دلش هست هرچند که از طرف دیگران مسخره میشه.
در کل این بخش در عین حالی که داره از خوبیها میگه از حال خوش حرف میزنه اما بازم یه تلخی خاصی تو بطن قضیه جمع شده برامون. ولی ترسی نداره :)
اینم از این راند، انگار جورج شُل گرفته مسابقه رو شایدم داره ما رو از پا درمیاره....کی میدونه!!؟
تشکر از شما. این راند با شُلگیری جورج و پوست کلفت شدن ما از راند اول با پیروزی ما به پایان میرسه امیدوارم تو راند آخر ببینمتون .... عجب ماجرایی شده :)