مدتها بود تو لینکدین چیزی ننوشته بودم و چند ماه قبل فقط open to work رو فعال کرده بودم و البته ناگفته نماند که برای پستهای مختلف کامنت میگذاشتم اما پستی نداشتم.
امروز تصمیم گرفتم تجربه اخیرم از خرید آنلاین رو بنویسم و عکسی از خودم گذاشتم، پستهام ایمپرشن بالایی نمیگیره و یادم میاد مدرسی که لینکدین یاد میداد ظریف بهم تیکهای انداخت.
مدتها تو ذهنم بود که شروع کنم و بنویسم، این جا دلی مینویسم و خیلی حس بهتری نسبت به دنیای لینکدین دارم، اون جا مثل سالن مد و شو هستش، یه سریها فالورهای زیادی دارند، پستهاشون لایک و کامنت بالایی میگیره شاید هم زیاد کار کردند، بعضی وقتها کامنتها رو میخونم به نظرم خیلی سطحی میاد و یکی از دلایلی که نمیتونم خوب ارتباط بگیرم احتمالا همینه.
یادمه تو یکی از پادکستها مل رابین میگفت شروع کن و نگران نباش که چند تا لایک میگیری، مهم اینه که شروع کنی از جایی، دیده بشی، خیلی حرف دارم که در اون دنیای تخصصی بنویسم و تلاش میکنم تو برنامه هفتگیم بهش پایبند باشم.

این روزها ذهنم خیلی آشفته است و تلاش میکنم کلاف سردرگم ذهنم رو آروم آروم مرتبش کنم، یه تصویری دیده بودم یکی مغزش دقیقا مثل مغز الان من مانند کلاف آشفته است و شخصی روبه روش نشسته و کلاف رو داره مرتب تو دستش جمع میکنه، اون شخص رو به رویی هم خودمم و باید خودم بتونم انجامش بدم.