دیروز طبق روزهای فرد هفته رفته بودم پارک ساعی که بدوم، بعد از دوییدن، داشتم بر میگشتم که زنگ زدم به یکی از دوستانم، داشتم باهاش صحبت میکردم تازه خیابون احمدی رو تو وزرا رد کرده بودم که یک آقایی ازم پرسید چطوری میتونه بره میدان آرژانتین، راهنماییش کردم که بپیچه دست راست و در انتهای خیابون دوم میرسه به میدون آرژانتین.
تا صحبتم تموم شد گفت تازه از اوین آزاد شده و از اوین تا اونجا رو پیاده اومده بود، همین رو که گفت بغضی شدم کلی خوشحال شدم و براش سلامتی و زندگی خوب آرزو کردم و منو یه دعای خیری کرد.
یاد تابستون کذایی سه سال پیش افتادم از وقتی که افتاد زندان، شب و روز نداشتم، نمیگذاشت به اعضای خانوادهش خبر بدم، نه همسرش و نه پدر و مادرش، به مادرش گفتم و ایشون کمکی ازشون برنیومد. یادم افتاد برای طلب کمک به هر خیرهای زنگ میزدم به دوستام رو میانداختم و یکی از دوستان خوب خارجیم رو سر همین قضیه از دست دادم. در همون زمان نمایشگاه فرش تو نمایشگاه بینالمللی تهران برپا بود، با این که اون روز از صبح رفته بودم دادگاه برای یک سری کارهاش، خیلی خسته بودم و ظهر رو تختم دراز کشیده بودم و نا نداشتم تکون بخورم اما بلند شدم و رفتم نمایشگاه، رفتم غرفه آقای عظیمزاده که ازشون کمک بگیرم که بعدا جبران کنیم، نیم ساعت تا چهل دقیقه ایستادم دم غرفهشون، یه مشتری داشت برای فرش 400 و اندی میلیون چونه میزد، ازشون بیست میلیون تخفیف میخواست و اوشون حاضر نبود ریالی کسر کنه، بالاخره از غرفه اومدن بیرون افتادم دنبالش و خودم رو بهشون رسوندم و قضیه رو مطرح کردم، گفتن برای این موارد ورود نمیکنند.
ناامید نشدم، علی دایی رو هم تو نمایشگاه دیدم، افتادم این دفعه دنبال ایشون غرفه به غرفه و سالن به سالن
آخه تو اینترنت خونده بودم خیلی آدم دست و دلبازیه و کمک میکنه، اما انقدر سرگرم عکس گرفتن با جماعت بود که اصلا نمیشد بهش نزدیک شد. حضور در نمایشگاه هیچ حاصلی نداشت.
باز هم دست از تلاش برنداشتم با یکی از آشناها صحبت کرده بودم و در مورد اعسار ازش شنیده بودم، به التماس و خواهش که فرم درخواست اعسارو پر کنه راضیش کردم، یک مرتبه پر کرده بود و بی خیال شده بود که پروژهای درست میشه و پولی میاد و آزاد میشه، در نهایت هم با پر کردن فرم اعسار و رفتن به ستاد دیه و دادگاه و التماس مدیر دفتر و رئیس دادگاه با عدد خیلی کم تونستم اعسارشو اجرا کنم.
30 شهریور آزاد شد و سی و یک شهریور اولین روز مدرسه اول دبستان بچهش بود. دخترش وقتی دیده بودتش زده بود زیر گریه بعد از سه ماه پدرشو میدید.
همه روزها و سختیهایی که کشیده بودم، حرفهای تلخی که شنیده بودم برام تداعی شد و حرف آخرش این بود که برو اظهارنامه بفرست برای پولی که میخوای، برای مرغ و گوشتی که از خونهتون هم میاوردی شرکت و غذا درست میکردی هم طرح دعوا کن. آه امان از آدم بی چشم و رو!
دیشب به سرم زده بود که دوباره بهش پیغام بدم و طلبم رو ازش پیگیری کنم، ولخرجی از جیب من برای دوست دخترش که وظیفه من نبود! یاد آخرین پیامکهاش افتادم: برو شکایت کن و اظهارنامه بفرست، آخه مردک کدوم دادگاه رو تو رفتی، همه رو من میرفتم اگه راهم میدادند و التماس و ...، تو که هیچ کدوم رو نمیرفتی الان با حقالسهم من که بالا کشیدی شیر شدی!؟
آخرین پیغامهایی که داده بود تحریک و بازی دادن بود، عادت داشت آدمها رو ببره تو بازی خودش، از نظر منتالی سالم نبود و هیچ مشکلی رو به گردن نمیگرفت همیشه دیگران مقصر بودند و اون آدم مورد ظلم واقع شدهای که همه ازش سوءاستفاده میکردن بود. گفتم نه لعیا 8 سال از شراکت باهاش بازی خوردی، نه دیگه اجازه نمیدم این آدم روح و روان من رو دست بگیره. شاید یک روزی این کارو کردم ولی الان وقتش نیست.