گفت: توجه راه و رسم داره، پیچیده است، خلوت می‌خواد و ساعت‌ها وقت. سکوت کردم و گفتم: چشم. اما توجه، یکی از مهارت‌های ویژه منه که سال‌ها با من بوده و هست.
شاید برای کسانی که خیلی در خودشون غرق هستند و آدم ها رو نمی‌بینن توجه کردن براشون سخت و پیچیده باشه. باید ساعت‌ها فکر کنند که چطوری به آدم‌ها توجه کنند. ولی من بلدم آدم‌ها رو از چشماشون بخونم، از پیغام متنی حال دل‌شون رو متوجه بشم و پیگیرشون باشم. بلدم آدم‌ها رو ببینم که تو این کره خاکی با چند میلیارد جمعیت حتی شده برای چند لحظه احساس تنهایی نکنند.
بلدم کنار آدم‌ها باشم تا مشکل‌شون حل بشه. بلدم آدم‌ها رو دوست داشته باشم به خاطر انسان بودن‌شون.
