از بچگی آدم حاضر جوابی بودم تا جایی که ذهنم یاری میکند حاضر جوابیم گستاخی و بی ادبی نبود. معمولا حرفهایم بامزه و خندهدار بود تا بزرگ شدم و در سالهای اخیر آن حاضرجوابی کمرنگتر شد نه این که خجالتی شده بودم بیشتر آدم توداری شدم و گاهی فکر میکنم لعیا بگذار آدمها در دنیای خودشان خوش باشند که برنده شدهاند.
یادم است در اوایل جوانی در تلویزیون آموزشگاه سخنوران را تبلیغ میکرد و من عاشق حرف زدن بودم البته حراف نبودم و در آن موقع هم مانند الان بیشتر شنونده بودم اما دوست داشتم خوب حرف بزنم، در آن زمان در تهران نبودم و در شهرهای دیگر نمایندگی نداشتند، گذشتیم و گذشت تا اومدم تهران، یکی از دورههایی که شرکت کردم فن بیان بود، تمرین صداسازیش رو دوست داشتم و الان هم گه گاهی انجامش میدم، صحبت کردن با صدای محکم برام لذت بخشه.

یادمه در اون مقطع به نوشتن هم اشتیاق داشتم، یکی از دوستانم قلم خوبی داشت و یکی از بستگانمون هم و سبک نوشتن آنها به دلم مینشست. شوق نوشتن را معلم اول دبیرستانمان در من ایجاد کرد، موضوع انشاهایی که میگفت برایم جالب بود و خودم قلم به دست میشدم و مینوشتم.
دوست داشتم بیشتر و خارج از موضوع انشاها نیز بنویسم ولی جایی اختصاصی نداشتم که بتوانم بی پروا و فارغ از هر چیزی آزاد بنویسم تا زمانی که مستقل شدم و نوشتن را آغازیدم، سالها دفترهای زیادی را پر کردم، از هر چیزی، از هر احساسی، بهتر از قبل مینوشتم ولی آن چیزی نبود که میخواستم. گاهی احساس میکنم نمیتوانم آن شوق یا آن احساس یا هر چیزی که میتوان نامید را با کلمات بیانش کنم و آن حسها در من باقی میماند.
چند وقتی در لینکدین ماهرخ صادقی را دنبال میکنم، نوشتههایش را میخوانم و لذت میبرم. از کودکی استعداد نویسندگی داشت و جزییات بیشتری از او نمیدانم اما میدانم که بلد است با کلماتش روح آدمی را چنان نوازش کند که او را شیفته نوشتن کند.
همچنان ذوق نوشتن دارم و تلاش میکنم بیشتر یاد بگیرم و بهتر بنویسم، میدانم برای بهتر نوشتن بیشتر باید کتاب بخوانم، هر کلمهای که روحم را نوازش میکند در نهانهانه ذهنم ثبتش میکنم تا در نوشتههایم از آن بهرهمند شوم و میدانم کلی راه در پیش دارم.
انوشتن با خودکار روی کاغذ لذت بیشتری از تایپ کردن برایم دارد. وقتی خوش خط مینویسم بیشتر ترغیب میشوم که ادامه دهم.
آه که چه خوش اقبال هستند آنی که میتوانند خوب بنویسند.